سؤال كرد : ( از آن پس چه عملي أفضل است ؟ )
فرمود : ( امر به معروف ونهى از منكر ) .
سپس پرسيد : ( كدام عمل در پيشگاه خداوند مبغوضترين اعمال است ؟ )
حضرتش در پاسخ فرمودند : ( براي خداوند شريك قرار دادن ) .
سؤال كرد : ( بعد از آن كدام عمل مبغوضتر است ؟ )
فرمود : ( امر به منكر ونهى از معروف ) .
حضرت أمير مؤمنان ( عليه السلام ) مردم را در رابطه با انجام اين دو وظيفة بر
چهار دسته تقسيم نموده فرمودند :
1 - برخى از افراد منكر را با دست وزبان ودل خود انكار مىكنند .
اين قبيل افراد خصلتهاى خير ونيكو را بسر حد كمال رسانيدهاند .
2 - بعضي از اشخاص منكر را با زبان ودل خود انكار مىكنند ولى در عمل
براي جلوگيرى از آن به فعاليت نمىپردازند .
اين نوع اشخاص دو خصلت از خصلتهاى خير را انجام داده ، ولى يكى از
آنها را ( كه فعاليت عملي براي جلوگيرى از منكر است ) ضايع گذاشتهاند .
3 - بعضي از افراد فقط در دل خود از منكرات بيزارند ، ولى با زبان ودست
خود براي جلوگيرى از منكر اقدام نمىكنند .
اين قبيل افراد دو خصلت شرافتمند را ضايع گذاشته وتنها به يك خصلت اكتفا
مىكنند .
4 - دستهاى از افراد بطور كلى در برابر منكرات ومعاصي كه مىبينند
بىتفاوت مىباشند ، نه با دل ونه با زبان ونه با دست خود به جلوگيرى از منكر
نمىپردازند ، اينها هر چند در ظاهر به نام انسانهاى زنده نفس مىكشند ، ولى در
حقيقت مردگانى هستند .
بعد از آن فرمود : ( تمام اعمال نيك ، حتى جهاد در راه خدا در مقايسه با امر به
معروف ونهى از منكر ، مانند قطرهاى در برابر درياى خروشان مىباشند ) . ( در اين
توضيح المسائل ( فارسي ) — صفحة 563
مساهمون: الشيخ حسين النوري الهمداني
ص٥٦٣