مسأله 1836 - به كسى كه در شهر خودش مشهور باشد سيد است ، اگر چه
انسان به سيد بودن أو يقين نداشته باشد ، مىشود خمس داد .
مسأله 1837 - كسى كه زنش سيده است بنابر احتياط واجب نبايد به أو خمس
بدهد كه به مصرف مخارج خودش برساند ، ولى اگر مخارج ديگرى بر آن زن
واجب باشد ونتواند مخارج آنان را بدهد . جايز است انسان خمس به آن زن بدهد
كه به مصرف آنان برساند .
مسأله 1838 - اگر مخارج سيدي كه زوجه انسان نيست بر انسان واجب باشد
بنابر احتياط واجب ، نمىتواند از خمس خوراك وپوشاك أو را بدهد ، ولى اگر
مقدارى خمس ملك أو كند كه به مصرف ديگرى غير مخارج خودش كه بر
خمس دهنده واجب است برساند ، مانعى ندارد .
مسأله 1839 - به سيد فقيرى كه مخارجش بر ديگرى واجب است وأو
نمىتواند مخارج آن سيد را بدهد ، مىشود خمس داد .
مسأله 1840 - احتياط واجب آن است كه بيشتر از مخارج يك سال به يك سيد
فقير خمس ندهند .
مسأله 1841 - اگر در شهر انسان سيد مستحقي نباشد واحتمال هم ندهد كه
پيدا شود ، يا نگهدارى خمس تا پيدا شدن مستحق ممكن نباشد ، بايد خمس را به
شهر ديگرى ببرد وبه مستحق برساند واحتياط واجب آن است كه مخارج بردن آن
را از خمس بر ندارند . واگر خمس از بين برود چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى كرده
بايد عوض آن را بدهد واگر كوتاهى نكرده ، چيزى بر أو واجب نيست .
مسأله 1842 - هر گاه در شهر خودش مستحقي نباشد ولى احتمال دهد كه پيدا
شود اگر چه نگهدارى خمس تا پيدا شدن مستحق ممكن باشد مىتواند خمس را
به شهر ديگر ببرد وچنانچه در نگهدارى آن كوتاهى نكند وتلف شود ، نبايد
چيزى بدهد ، ولى نمىتواند مخارج بردن آن را از خمس بردارد .
مسأله 1843 - اگر در شهر خودش مستحق پيدا شود ، باز هم مىتواند خمس را به شهر