ديگر ببرد وبه مستحق برساند ، ولى مخارج بردن آن را بايد از خودش
بدهد ودر صورتي كه خمس از بين برود ، اگر چه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده
باشد ضامن است .
مسأله 1844 - اگر با اذن حاكم شرع خمس را به شهر ديگر ببرد ، واز بين برود
لازم نيست دوباره خمس بدهد وهمچنين است اگر به كسى بدهد كه از طرف
حاكم شرع وكيل بوده كه خمس را بگيرد واز آن شهر به شهر ديگر ببرد .
مسأله 1845 - اگر خمس را از خود مال ندهد وبا اذن حاكم شرع از جنس
ديگرى بدهد بايد به قيمت واقعي آن جنس حساب كند وچنانچه گرانتر از قيمت
حساب كند ، اگر چه مستحق به آن قيمت راضى شده باشد ، بايد مقدارى را كه زياد
حساب كرده بدهد .
مسأله 1846 - كسى كه از مستحق طلبكار است ومىخواهد طلب خود را
بابت خمس حساب كند ، بنابر احتياط مستحب بايد خمس را به أو بدهد وبعد
مستحق بابت بدهى خود به أو برگرداند . ومىتواند ذمه بدهكار را بدون اين كار
بابت خمس برئ نمايد .
مسأله 1847 - مستحق نمىتواند خمس را بگيرد وبه مالك ببخشد ، ولى كسى
كه مقدار زيادى خمس بدهكار است وفقير شده واميد چيزدار شدنش هم
نمىرود ومىخواهد مديون أهل خمس نباشد ، اگر مستحق راضى شود كه خمس
را از أو بگيرد وبه أو ببخشد اشكال ندارد .
مسأله 1848 - اگر خمس را با حاكم شرع يا وكيل أو يا با سيد ، دستگردان كند
وبخواهد در سال بعد بپردازد نمىتواند از منافع آن سال كسر نمايد . پس اگر مثلا
هزار تومان دستگردان كرده واز منافع سال بعد دو هزار تومان بيشتر از مخارجش
داشته باشد بايد خمس دو هزار تومان را بدهد وهزار تومانى را كه بابت خمس
بدهكار است از بقيه بپردازد .