احكام طلاق
مسأله 2498 - مردى كه زن خود را طلاق مىدهد ، بايد عاقل وبنابر احتياط واجب
بالغ باشد ، وبه اختيار خود طلاق دهد ، واگر أو را مجبور كنند كه زنش را طلاق دهد طلاق
باطل است ، ونيز بايد قصد طلاق داشته باشد ، پس اگر صيغه طلاق را به شوخى بگويد
صحيح نيست .
مسأله 2499 - زن بايد در وقت طلاق از خون حيض ونفاس پاك باشد وشوهرش
در آن پاكى با أو نزديكى نكرده باشد وتفصيل اين دو شرط در مسائل آينده گفته مىشود .
مسأله 2500 - طلاق دادن زن در حال حيض يا نفاس در سه صورت صحيح است :
أول آن كه شوهرش بعد از ازدواج با أو نزديكى نكرده باشد . دوم آبستن باشد ، واگر معلوم
نباشد كه آبستن است وشوهر در حال حيض طلاقش بدهد ، بعد بفهمد كه آبستن بوده ،
اشكال ندارد . سوم مرد به واسطه غائب بودن يا مشقت داشتن تحقيق نتواند يا برايش مشكل
باشد كه پاك بودن زن را بفهمد .
مسأله 2501 - اگر زن را از خون حيض پاك بداند وطلاقش دهد بعد معلوم شود
موقع طلاق در حال حيض بوده ، طلاق أو باطل است واگر أو را در حيض بداند وطلاقش
دهد بعد معلوم شود پاك بوده طلاق أو صحيح است .
مسأله 2502 - كسى كه مىداند زنش در حال حيض يا نفاس است ، اگر غائب
شود مثلا مسافرت كند وبخواهد أو را طلاق دهد ، بايد تا مدتي كه معمولا زنها از حيض يا
نفاس پاك مىشوند صبر كند .
مسأله 2503 - اگر مردى كه غائب است بخواهد زن خود را طلاق دهد چنانچه
بتواند اطلاع پيدا كند كه زن أو در حال حيض يا نفاس است يا نه ، اگر چه اطلاع أو از روى