دوم - آن كه عاقل باشند .
سوم - آن كه سفيه نباشند يعنى : مال خود را در كارهاى بي خود وبيهوده
مصرف نكنند .
چهارم - آن كه قصد خريد وفروش داشته باشند ، پس اگر مثلا به شوخى
بگويد مال خود را فروختم ، معامله باطل است .
پنجم - آن كه كسى آنها را مجبور نكرده باشد .
ششم - جنس وعوضى را كه مىدهند مالك باشند ، يا ولايت بر أو يا
وكالت از طرف أو داشته باشند واحكام اينها در مسائل آينده گفته مىشود .
مسأله 2090 - معامله با بچه نا بالغ باطل است ، اگر چه پدر يا جد آن بچه
به أو اجازه داده باشند كه معامله كند . اما اگر طفل وسيله باشد كه پول را به فروشنده
بدهد وجنس را به خريدار برساند ، يا جنس را به خريدار بدهد وپول را به فروشنده برساند .
چون واقعا دو نفر بالغ با يكديگر معامله كردهاند معامله صحيح است ، ولى بايد
فروشنده وخريدار يقين داشته باشند ، كه طفل جنس وپول را به صاحب آن مىرساند يا
آن كه صاحب پول يا جنس اذن داده باشند كه آن را به بچه بدهد تا به أو برساند .
مسأله 2091 - اگر از بچه نا بالغ چيزى بخرد ، يا چيزى به أو بفروشد ، بايد
جنس يا پولى را كه از أو گرفته به صاحب آن بدهد ، يا از صاحبش رضايت بخواهد
واگر صاحب آن را نمىشناسد وبراي شناختن أو هم وسيلهاى ندارد ، بايد چيزى را كه از
بچه گرفته ، از طرف صاحب آن مظالم بدهد واحتياط آنست كه از حاكم شرع هم اذن
بگيرد واگر پول يا جنس مال خود بچه باشد بايد به ولى أو برساند يا از ولى أو اذن
بگيرد اگر أو را پيدا نكرد به حاكم شرع بدهد .
مسأله 2092 - اگر كسى با بچه نا بالغ معامله كند وجنس ، يا پولى كه به
بچه داده از بين برود ، نمىتواند از بچه يا ولى أو مطالبه نمايد .
مسأله 2093 - اگر خريدار يا فروشنده را به معامله مجبور كنند ، چنانچه
بعد از معامله راضى شود وبگويد راضى هستم ، معامله صحيح است . ولى احتياط
مستحب آنست كه دوباره صيغه معامله را بخوانند .