مسأله 1713 - اگر بواسطة مرضى روزه رمضان را نگيرد وبعد از رمضان
مرض أو بر طرف شود ولى عذر ديگرى پيدا كند كه نتواند تا رمضان بعد قضاى روزه را
بگيرد .
بايد روزههائى را كه نگرفته قضا نمايد ونيز اگر در ماه رمضان غير مرض عذر
ديگرى داشته باشد وبعد از رمضان آن عذر بر طرف شود وتا رمضان سال بعد بواسطة
مرض نتواند روزه بگيرد روزههائى را كه نگرفته بايد قضا كند .
مسأله 1714 - اگر در ماه رمضان بواسطة عذرى روزه نگيرد وبعد از
رمضان عذر أو بر طرف شود وتا رمضان آينده عمدا قضاى روزه را نگيرد ، بايد روزه
را قضا كند وبراي هر روز يك مد گندم يا جو ومانند اينها هم به فقير بدهد .
مسأله 1715 - اگر در قضاى روزه كوتاهى كند تا وقت تنگ شود ودر
تنگى وقت عذرى پيدا كند كه پيش از ماه مبارك نتواند قضا نمايد ، بايد قضا را بعد
بگيرد وبراي هر روز يك مد گندم يا جو ومانند اينها به فقير بدهد ، هر چند موقعى كه
عذر دارد ، تصميم داشته باشد كه بعد از بر طرف شدن عذر روزههاى خود را قضا
كند .
مسأله 1716 - اگر مرض انسان چند سال طول بكشد ، بعد از آن كه خوب
شد بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد وبراي هر روز از سالهاى پيش يك مد گندم يا
جو ومانند اينها به فقير بدهد .
مسأله 1717 - كسى كه بايد براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد ،
مىتواند كفاره چند روز را به يك فقير بدهد .
مسأله 1718 - اگر قضاى روزه رمضان را چند سال تأخير بيندازد ، بايد
قضا را بگيرد وبراي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد .
مسأله 1719 - اگر روزه رمضان را عمدا نگيرد ، بايد قضاى آن را بجا
آورد وبراي هر روز دو ماه روزه بگيرد ، يا به شصت فقير طعام بدهد ، يا يك بنده آزاد
كند وچنانچه تا رمضان آينده قضاى آن روزه را بجا نياورد ، براي هر روز ، دادن يك
مد بنابر احتياط لازم مىشود .