( 2198 ) اگر وصيت كند كه بدهى أو را بدهند وبراي نماز وروزه أو أجير بگيرند
وكار مستحبى هم انجام دهند ، چنانچه وصيت نكرده باشد كه اينها را از ثلث
بدهند ، بايد بدهى أو را از أصل مال بدهند واگر چيزى زياد آمد ، ثلث آن را به
مصرف نماز وروزه وكارهاى مستحبى كه معين كرده برسانند ، ودر صورتي كه ثلث
كافى نباشد ، اگر ورثه اجازه بدهند بايد وصيت أو عملي شود واگر اجازه ندهند ،
بايد نماز را از ثلث بدهند واگر چيزى زياد آمد به مصرف كار مستحبى كه معين كرده
برسانند .
( 2199 ) اگر كسى بگويد كه ميت وصيت كرده فلان مبلغ را به من بدهند ،
چنانچه دو مرد عادل گفته أو را تصديق كنند ، يا قسم بخورد ويك مرد عادل هم
گفته أو را تصديق نمايد ، يا يك مرد ودو زن عادل يا چهار زن عادل به گفته أو
شهادت دهند ، بايد مقدارى را كه مىگويد به أو بدهند ، واگر يك زن عادل شهادت
دهد ، بايد يك چهارم چيزى را كه مطالبه مىكند به أو بدهند . واگر دو زن عادل
شهادت دهند نصف آن را واگر سه زن عادل شهادت دهند بايد سه چهارم آن را به
أو بدهند ، ونيز اگر دو مرد كافر ذمي كه در دين خود عادل باشند ومورد وثوق به
راستگوئى وعدم خيانت باشند گفته أو را تصديق كنند ، در صورتي كه ميت ناچار
بوده است كه وصيت كند ومرد وزن عادلى هم در موقع وصيت نبوده ، بايد چيزى را
كه مطالبه مىكند به أو بدهند .
( 2200 ) اگر كسى بگويد من وصى ميتم كه مال أو را به مصرفى برسانم ، يا ميت
مرا قيم بچه هاى خود قرار داده ، در صورتي كه دو مرد عادل گفته أو را تصديق
نمايند ، حرف أو را بايد قبول كرد ، وصورتهاى ديگر ، مثل شهادت يك مرد عادل با
قسم خوردن يا شهادت چند زن با يك مرد عادل يا بدون آن ، مورد تأمل است .
( 2201 ) اگر وصيت كند چيزى به شخصي بدهند وآن شخص پيش از آن كه
قبول يا رد كند بميرد ، تا وقتي ورثه أو وصيت را رد نكرده اند ، مىتوانند آن را قبول
نمايند ، ولى اين در صورتي است كه وصيت كننده از وصيت خود بر نگردد واگر نه
ورثه آن شخص حقي به آن چيز ندارند . واگر آن شخص بعد از قبول فوت كرد ، مال