" مصرف خمس "
( 1446 ) خمس را بايد دو قسمت كنند ، يك قسمت آن سهم سادات است كه بنا
بر احتياط واجب بايد با اذن مجتهد جامع الشرايط به سيد فقير ، يا سيد يتيم ، يا به
سيدي كه در سفر درمانده شده بدهند ونصف ديگر آن سهم امام ( عليه السلام ) است كه در
اين زمان بايد به مجتهد جامع الشرايط بدهند ، ودر صورت عدم مطالبه مجتهد ، به
مصرفى كه أو اجازه مىدهد برسانند ، ولى اگر انسان بخواهد سهم امام ( عليه السلام ) را به
مجتهدي كه از أو تقليد نمىكند بدهد ، در صورتي به أو اذن داده مىشود كه بداند
آن مجتهد ومجتهدي كه از أو تقليد مىكند ، سهم امام ( عليه السلام ) را از نظر كميت وكيفيت
به يك نحو مصرف مىكنند .
( 1447 ) كسى كه خمس مىدهد ، هنگام دادن خمس به مجتهد يا نماينده أو يا
در صورتي كه مجاز است ، هنگام رساندن خمس به موارد مصرف آن ، بايد قصد
قربت نمايد ، يعنى خمس را به قصد انجام فرمان خداوند وبراي نزديك شدن به أو
بدهد ، ولى اگر ديگرى را براي رساندن خمس وكيل كرده باشد ، همين كه وكيل
قصد قربت كند كافى است .
( 1448 ) سيد يتيمى كه به أو خمس مىدهند ، بايد فقير باشد ولى به سيدي كه
در سفر درمانده شده ، اگر در وطنش فقير هم نباشد ، مىشود خمس داد .
( 1449 ) به سيدي كه در سفر درمانده شده ، اگر سفر أو سفر معصيت باشد ، نبايد
خمس بدهند .
( 1450 ) به سيدي كه عادل نيست مىشود خمس داد ولى به سيدي كه دوازده
امامي نيست بنا بر اظهر نبايد خمس بدهند .
( 1451 ) به سيدي كه معصيت كار است ، اگر خمس دادن كمك به معصيت أو
باشد ، بنا بر أحوط نمىشود خمس داد ، وبه سيدي هم كه آشكارا معصيت مىكند ،
اگر چه دادن خمس كمك به معصيت أو نباشد ، بهتر اين است كه خمس ندهند .
( 1452 ) اگر كسى بگويد سيدم نمىشود به أو خمس داد مگر آن كه دو نفر