هشت فرسخ است بايد ترتيب اثر بدهد ونماز را شكسته بخواند ، بلكه كافى بودن
مطلق گمان اگر چه اطمينان نداشته باشد خالى از وجه نيست ، واگر براي أو سؤال
كردن مشكل نيست وحرج ندارد بايد بنابر احتياط سؤال كند .
( 1035 ) اگر دو نفر عادل بگويند سفر هشت فرسخ است ودو نفر عادل ديگر
بگويند نيست ، بنابر أحوط بايد قول دوم را بگيرد ونماز را تمام بخواند واگر شكسته
خوانده اعاده كند ، حتى اگر بعدا هم معلوم شود كه هشت فرسخ بوده ، مگر اين كه
نماز أول را با قصد قربت خوانده باشد كه در اين صورت همان نماز كافى است .
( 1036 ) كسى كه يقين دارد سفرش هشت فرسخ نيست ، يا شك دارد كه هشت
فرسخ هست يا نه ، چنانچه در بين راه بفهمد كه سفر أو هشت فرسخ بوده ، اگر چه
كمي از راه باقي باشد ، بايد نماز را شكسته بخواند واگر تمام خوانده دوباره شكسته
بجا آورد .
( 1037 ) اگر طفل مميزى كه قصد سفر دارد در بين راه بالغ شود ، در صورتي كه
مجموع حركت از ابتداى سفر هشت فرسخ باشد ، واجب است از زمان بلوغ نماز را
شكسته بخواند .
( 1038 ) اگر دو همسفر يكى معتقد به مقدار مسافت شرعي يعنى هشت فرسخ
است وديگرى معتقد است كه هشت فرسخ نيست ، بايد هر كدام به وظيفة خود
عمل كند وبنا بر احتياط واجب هيچ كدام به ديگرى اقتدا نكند .
( 1039 ) اگر بين دو محلى كه فاصله آنها كمتر از چهار فرسخ است چند مرتبه
رفت وآمد كند به نحوى كه به حد ترخص برگردد ، اگر چه روى هم رفته هشت
فرسخ شود ، بايد نماز را تمام بخواند .
( 1040 ) اگر محلى دو راه داشته باشد ، يك راه آن كمتر از هشت فرسخ وراه
ديگر آن هشت فرسخ يا بيشتر باشد ، چنانچه انسان از راهى كه هشت فرسخ است ،
به آنجا برود ، بايد نماز را شكسته بخواند واگر از راه ديگر بدون قصد برگشت برود ،
بايد تمام بخواند .
( 1041 ) اگر شهر ديوار دارد ، بايد ابتداى مسافت را از ديوار شهر حساب كند ،
واگر ديوار ندارد ، بايد از خانه هاى آخر شهر حساب نمايد .