( 1003 ) اگر بعد از سلام نماز احتياط شك كند كه يكى از اجزاء يا شرايط آن را
بجا آورده يا نه ، به شك خود اعتنا نكند . واگر سهوا در نماز احتياط كلام بي جا
گفت ، بنا بر اظهر سجده سهو واجب نيست ، اگر چه احتياط در بجا آوردن است .
( 1004 ) حكم گمان در ركعت هاى نماز حكم يقين است ، مثلا اگر در نماز چهار
ركعتي انسان گمان دارد كه نماز را چهار ركعت خوانده ، نبايد نماز احتياط بخواند ،
وهم چنين اگر به افعال نماز گمان پيدا كرد ، مثلا گمان كرد كه حمد خوانده است مثل
اين است كه يقين كرده ولازم نيست بخواند واگر گمان كرد كه نخوانده بايد دو مرتبه
بخواند . چه گمان به چيزى پيدا كند كه موجب صحيح بودن نماز است يا به چيزى
كه نماز را باطل مىكند ، به ركنى از أركان نماز گمان پيدا كند يا به غير ركن ، موقع
شك يا فراموشى گمان حاصل شود يا خود به خود گمان پيدا كند ، در تمام اين
صورت ها ، گمان داشتن مانند يقين است وحكم يقين را دارد ، اگر چه احتياط
مستحب در اين است كه اگر گمان به انجام دادن فعلى پيدا كرد كه ركن نيست ، دو
مرتبه آن را انجام بدهد .
( 1005 ) اگر هم نماز احتياط وهم سجده سهو بر نمازگزار لازم شد بنابر اظهر بايد
نماز احتياط را بر سجده سهو مقدم بدارد ، واگر همراه با نماز احتياط قضاى سجده
يا تشهد هم بر أو واجب شد پس در لزوم تقديم آنها بر نماز احتياط ويا تأخير ، تأمل
است ، ودر هر صورت علاوة بر بجا آوردن آن دو ، أحوط اعاده نماز است .