( 562 ) اگر بعد از جستجو آب پيدا نكند وبا تيمم نماز بخواند وبعد از نماز
بفهمد در جايى كه جستجو كرده آب بوده ، نماز را احتياطا اعاده كند گرچه واجب
نبودن اعاده خالى از وجه نيست .
( 563 ) اگر بعد از داخل شدن وقت نماز ، وضو داشته باشد وبداند كه اگر
وضوى خود را باطل كند نمىتواند وضو بگيرد ، چنانچه بتواند بدون ضرر ومشقت
وضوى خود را نگاه دارد ، نبايد آن را باطل نمايد . وهم چنين است اگر بداند كه تهيه
آب براي أو ممكن نيست .
( 564 ) اگر پيش از وقت نماز وضو داشته باشد وبداند يا احتمال عقلايى دهد
يا دو شاهد عادل خبر دهند كه اگر وضوى خود را باطل كند ، تهيه آب براي أو ممكن
نيست ، چنانچه بتواند بدون ضرر ومشقت وضوى خود را نگاه دارد ، احتياط در آن
است كه آن را باطل نكند .
( 565 ) كسى كه فقط به مقدار وضو يا به مقدار غسل آب دارد اگر بداند كه اگر
آن را بريزد آب پيدا نمىكند ، چنانچه وقت نماز داخل شده باشد ، ريختن آن حرام
است واحتياط در آن است كه پيش از وقت نماز هم آن را نريزد .
( 566 ) كسى كه مىداند يا دو شاهد عادل خبر دهند كه آب پيدا نمىكند ، اگر
بعد از داخل شدن وقت نماز وضوى خود را باطل كند يا آبى كه دارد بريزد معصيت
كرده ولى نمازش با تيمم صحيح است .
2 - مشقت بيش از حد :
( 567 ) اگر به سبب پيرى يا ترس از دزد وجانور ومانند اينها ، يا نداشتن
وسيله اى كه آب از چاه بكشد ، دسترسى به آب نداشته باشد ، بايد تيمم كند .
وهمچنين است اگر تهيه كردن آب يا استعمال آن به قدرى مشقت داشته باشد كه
مردم آن را تحمل نكنند .
( 568 ) اگر براي كشيدن آب از چاه ، دلو وريسمان ومانند اينها لازم دارد
ومجبور است بخرد يا كرايه نمايد ، اگر چه قيمت آن چند برابر معمول باشد ، در
صورتي كه اجحاف نباشد بايد تهيه كند ، وهم چنين است اگر آب را به چندين برابر