تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 93

مساهمون:

ص٩٣
عادت ترك كرده قضا نمايد . ( مسأله 482 ) : هر گاه سه روز يا بيشتر از أيام عادت وچند روز پيش از آن را با نشانه هاى حيض خون ببيند وروى هم از ده روز تجاوز نكند همه حيض است ، واگر از ده روز بيشتر شود بايد روزهاى عادت وچند روز پيش از آن تا ده روز را حيض ، وروزهاى أول را استحاضة قرار دهد . ( مسأله 483 ) : اگر چند روز پيش از أيام عادت با سه روز يا بيشتر از أيام عادت را بدون نشانه حيض خون ببيند ، أيام عادت ودو روز پيش از آن حيض است ، ولى بايد أيام عادت وچند روز پيش از آن تا مقدار ده روز را احتياط كند ، واگر مقدارى از روزهاى عادت را با چند روز پس از آن خون ببيند وروى هم از ده روز بيشتر نشود همه حيض است ، وچنانچه بيشتر شود بايد روزهائى كه در عادت خون ديده با چند روز پس از آن تا مقدار عادتش را حيض وبقيه را استحاضة قرار دهد . ( مسأله 484 ) : اگر پس از آن كه سه روز يا بيشتر خون ديد پاك شود ودوباره به فاصله كمتر از ده روز خون ببيند كه مجموعا از ده روز بيشتر شود ، مثلا پنج روز خون ببيند وپنج روز پاك شود ودوباره پنج روز خون ببيند ، هر يك از دو خون كه تمام يا سه روز ويا بيشتر از آن همزمان با روزهاى عادت بوده يا نشانه هاى حيض داشته حيض ، وخون ديگر استحاضة است . ( مسأله 485 ) : چنانچه دست كم سه روز از خون أول ومقدارى از خون دوم در روزهاى عادت باشد ، ومجموع آنها با پاكى وسط از ده روز نگذرد ، همه را حيض وروزهاى قبل وبعد عادت را استحاضة قرار دهد ، هر چند احتياط آن است كه در آنها ونيز در پاكى وسط بين وظايف حائض ومستحاضة جمع كند . وچنانچه خون أول كمتر از سه روز باشد نيز احتياط واجب جمع بين وظايف حائض ومستحاضة است . ( مسأله 486 ) : زنى كه عادت وقتيه وعدديه دارد ، اگر در وقت عادت خون نبيند ولى در غير آن وقت چه پيش از آن چه پس از آن به شماره روزهاى