احتياط واجب آن است كه خود را معالجه نمايد .
( مسأله 315 ) : كسى كه نمىتوانسته از بيرون آمدن بول ومدفوع جلوگيرى
كند ، پس از بهبودى لازم نيست نمازهائى را كه هنگام مرض مطابق وظيفة اش
خوانده قضا كند ، ولى اگر در بين نماز مرض أو خوب شده ، بايد نمازى را كه در آن
وقت خوانده دوباره بخواند .
( مسأله 316 ) : هر گاه مبتلا به مرضى است كه نمىتواند از خروج باد
جلوگيرى كند ، بايد به وظيفة كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول ومدفوع
خوددارى كند عمل نمايد .
چيزهائى كه بايد براي آنها وضو گرفت
( مسأله 317 ) : براي پنج چيز وضو گرفتن واجب است :
أول : براي نمازهاى واجب ، غير از نماز ميت كه وضو داشتن در آن شرط كمال
است . ودر نمازهاى مستحب وضو شرط صحت است .
دوم : براي سجده وتشهد فراموش شده ، اگر بين آنها ونماز حدثى از أو سر زده
- مانند بول كردن - ، وبنابر احتياط واجب براي سجده سهو هم وضو بگيرد .
سوم : براي طواف واجب خانه كعبه . ودر طواف مستحب وضو شرط صحت
است .
چهارم : اگر نذر يا عهد كرده يا قسم خورده باشد كه وضو بگيرد ، يا نذر كند
عملي را كه وضو براي آن مستحب است ، با وضو انجام دهد .
پنجم : اگر نذر كرده باشد كه جائى از بدن خود را به خط قرآن ويا أسماء
ذوات مقدسه مانند خدا ورسول أكرم ( صلى الله عليه وآله ) وأئمة ( عليهم السلام ) ونيز حضرت زهراء ( عليها السلام )
برساند ، وبراي آب كشيدن قرآني كه نجس شده ، يا براي بيرون آوردن آن از
مستراح ومانند آن ، چنانچه مجبور باشد دست يا جاى ديگر بدن خود را به خط
قرآن برساند ، بايد وضو بگيرد ; ولى چنانچه تأخير آن به مقدار وضو بي احترامى به
قرآن باشد ، بايد بدون وضو قرآن را از مستراح ومانند آن بيرون آورد ، يا اگر