مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 443

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص٤٤٣

معلوم شود كه موقع طلاق در حال حيض بوده ، طلاق أو باطل است . واگر أو را در حال حيض بداند وبا جديت وقصد انشاء ، طلاقش دهد ، سپس معلوم شود پاك بوده ، طلاق أو صحيح است . ( مسأله 2427 ) : كسى كه مىداند زنش حائض يا نفساء است ، اگر غائب شود - مانند اين كه مسافرت كند - وبخواهد أو را طلاق دهد ، بايد استعلام كند واگر ممكن نيست تا مدتي كه معمولا زنها از حيض يا نفاس پاك مىشوند صبر كند سپس طلاق بدهد . ( مسأله 2428 ) : اگر مردى كه غائب است بخواهد زن خود را طلاق دهد چنانچه بتواند اطلاع پيدا كند كه زن أو حائض يا نفساء است يا نه ، هر چند اطلاع أو از روى عادت حيض زن ، يا نشانه هاى ديگرى باشد كه در شرع معين شده ; بايد تا مدتي كه معمولا زنها از حيض يا نفاس پاك مىشوند صبر كند . ( مسأله 2429 ) : اگر با عيالش كه از خون حيض ونفاس پاك است نزديكى كند وبخواهد طلاقش دهد ، بايد صبر كند تا دوباره حيض ببيند وپاك شود ، ونيز اگر در حال حيض ويا نفاس با أو نزديكى كند ، نمىتواند در پاكى پس از آن حيض ونفاس أو را طلاق دهد ، ولى زنى را كه يائسه است يا نه سالش تمام نشده ، يا آبستن است ، اگر پس از نزديكى طلاق دهند اشكال ندارد . ( مسأله 2430 ) : اگر با زنى كه از خون حيض ونفاس پاك است نزديكى كند ودر همان پاكى طلاقش دهد ، چنانچه بعد معلوم شود كه هنگام طلاق آبستن بوده ، بنابر احتياط واجب بايد دوباره أو را طلاق دهد . ( مسأله 2431 ) : اگر با زنى كه از خون حيض ونفاس پاك است نزديكى كند ومسافرت نمايد ، چنانچه بخواهد در سفر طلاقش دهد ونتواند استعلام كند بايد به قدرى كه زن معمولا پس از آن پاكى خون مىبيند ودوباره پاك مىشود صبر كند ، واحتياط لازم است كه آن مدت كمتر از يك ماه نباشد . ( مسأله 2432 ) : اگر مرد بخواهد زن خود را كه به سبب أصل خلقت يا مرضى حيض نمىبيند طلاق دهد ، بايد از هنگام نزديكى با أو تا سه ماه از جماع