مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 440

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص٤٤٠

( مسأله 2416 ) : كساني كه به سبب شير خوردن ، خويشاوندى پيدا كرده اند ، مستحب است يكديگر را احترام كنند ، ولى از يكديگر ارث نمىبرند ، وحقوق خويشاوندى براي آنان نيست . ( مسأله 2417 ) : در صورت توان مستحب است كودك را دو سال تمام شير بدهند . ( مسأله 2418 ) : اگر به سبب شير دادن ، حق شوهر از بين نرود ، زن مىتواند بي اجازه شوهر ، بچه ديگرى را شير بدهد ، ولى جايز نيست بچه اى را شير دهد كه به سبب شير دادن به آن بچه به شوهر خود حرام مىشود ، مثلا اگر شوهر أو دختر شيرخوارى را براي خود عقد كرده باشد ، زن نبايد آن دختر را شير دهد ، چون با شير دادن آن دختر خودش مادر زن شوهرش مىشود وبر أو حرام مىگردد . ( مسأله 2419 ) : اگر مرد پيش از عقد كردن زنى براي خود ، بگويد به سبب شير خوردن آن زن بر أو حرام شده ، مثلا بگويد شير مادر أو را خورده ، چنانچه تصديق أو ممكن باشد ، نمىتواند با آن زن ازدواج كند ، واگر پس از عقد بگويد وخود زن هم حرف أو را قبول نمايد ، عقد باطل است ، پس اگر مرد با أو نزديكى نكرده باشد ، يا نزديكى كرده ولى هنگام نزديكى كردن ، زن بداند بر آن مرد حرام است ، مهر ندارد ، واگر پس از نزديكى بفهمد كه بر آن مرد حرام بوده شوهر بايد مهر أو را مطابق زنهائى كه مانند أو هستند بدهد ، واگر مهر أو در عقد تعيين شده وبا مهر زنهائى كه مانند أو هستند تفاوت دارد ، در مقدار تفاوت مصالحه كنند . ( مسأله 2420 ) : اگر زن پيش از عقد بگويد به سبب شير خوردن بر مردى حرام شده ، چنانچه تصديق أو ممكن باشد ، نمىتواند با آن مرد ازدواج كند ; واگر پس از عقد بگويد مانند صورتي است كه مرد پس از عقد بگويد كه زن بر أو حرام است وحكم آن در مسأله پيش گذشت . ( مسأله 2421 ) : شير دادنى كه سبب محرم شدن است به دو چيز ثابت مىشود : أول : خبر دادن عده اى كه شخص از گفته آنان يقين پيدا كند .