ومرد وزن يا يكى از آنان بدانند كه عده زن تمام نشده ، وبدانند عقد كردن
زن در عده حرام است ; آن زن بر أو حرام ابدى مىشود هر چند نزديكى نكرده
باشند .
( مسأله 2330 ) : اگر زنى را كه در عده ديگرى است براي خود عقد كند ،
ونمىدانسته كه آن زن در عده است يا نمىدانسته كه عقد زن در عده حرام است ،
وبا أو نزديكى نمايد ; آن زن بر أو حرام ابدى مىشود .
( مسأله 2331 ) : اگر شخص بداند زنى شوهر دارد وازدواج با أو حرام
است وبا أو ازدواج كند ، بايد از أو جدا شود ، ودر آينده هم نبايد أو را براي خود
عقد كند ، وهم چنين است اگر نداند كه آن زن شوهر دارد ولى پس از ازدواج با أو
نزديكى كرده باشد .
( مسأله 2332 ) : زن شوهردارى كه زنا كرده بر مرد زنا كننده - بنابر احتياط
لازم - حرام ابدى مىشود ، ولى بر شوهر خود حرام نمىشود ، وچنانچه توبه نكند
وبر عمل خود باقي باشد ، بهتر است كه شوهر أو را طلاق دهد ولى بايد مهرش
را بدهد .
( مسأله 2333 ) : زن طلاق داده شده وزنى كه متعه بوده وشوهرش مدت أو
را بخشيده يا مدتش تمام شده ، چنانچه پس از مدتي شوهر كند سپس شك كند
كه هنگام عقد شوهر دوم عده شوهر أول تمام بوده يا نه ، به شك اعتنا نكند .
( مسأله 2334 ) : مادر وخواهر ودختر شخصي كه لواط داده بر لواط كننده
- چه بالغ بوده چه غير بالغ - حرام است ، ولى اگر گمان كند كه دخول شده ، يا
شك كند كه دخول شده يا نه ، بر أو حرام نمىشوند .
( مسأله 2335 ) : اگر با مادر يا خواهر يا دختر شخصي ازدواج نمايد ، وپس
از ازدواج ودخول به همسر با آن شخص لواط كند ، آنها بر أو حرام نمىشوند ،
مگر آن كه پس از عقد وپيش از دخول لواط كند ، يا آن ازدواج به طلاق يا مانند
آن به هم بخورد ، ولواط كننده بخواهد دوباره با آنها ازدواج كند كه احتياط لازم
است كه با آنها ازدواج نكند .
مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 425
مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي
ص٤٢٥