مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 403

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص٤٠٣

( مسأله 2205 ) : هر وقت بدهكار بدهى خود را بدهد ، چنانچه قرض مدت دار نبوده طلبكار بايد قبول نمايد ، واگر مدت داشته بنابر احتياط واجب بايد قبول كند . ( مسأله 2206 ) : اگر در صيغه قرض براي پرداخت آن مدت گذاشته شده احتياط لازم است كه طلبكار پيش از پايان آن مدت طلب خود را مطالبه نكند ، ولى اگر مدت ندارد طلبكار هر وقت بخواهد مىتواند طلب خود را مطالبه نمايد . ( مسأله 2207 ) : اگر طلبكار طلبش را مطالبه كند ، چنانچه بتواند بدهى خود را بدهد ، بايد فورى آن را بپردازد ، وچنانچه دير كند گناهكار است . ( مسأله 2208 ) : اگر بدهكار غير از خانه اى كه در آن نشسته واثاثيه منزل وچيزهاى ديگرى كه به آنها نيازمند است ، چيزى ندارد ، طلبكار نمىتواند طلب خود را از أو مطالبه نمايد ، بلكه بايد صبر كند تا بتواند بدهى خود را بدهد . ( مسأله 2209 ) : كسى كه بدهكار است ونمى تواند بدهى خود را بدهد چنانچه بتواند كاسبى كند ومايه توهين وخوارى أو نشود واجب است كه كسب كند وبدهيش را بدهد . ( مسأله 2210 ) : كسى كه به طلبكارش دسترسى ندارد ، چنانچه اميد نداشته باشد كه أو را پيدا كند واحتمال مرگ أو را ندهد ، ورثه أو را هم نشناسد بايد طلبش را از طرف صاحبش به فقير بدهد . وبنابر احتياط واجب از حاكم شرع اجازه بگيرد . واگر طلبكار أو سيد نباشد ، احتياط لازم است كه طلب أو را به سيد فقير ندهد . ( مسأله 2211 ) : اگر مال ميت بيش از هزينه واجب كفن ودفن وبدهى أو نباشد ، بايد مالش را به همين مصرفها برسانند وبه وارث أو چيزى نمىرسد . ( مسأله 2212 ) : اگر كسى مقدارى پول طلا يا نقره قرض كند وقيمت آن كم شود ، چنانچه همان مقدار را كه گرفته بپردازد كافى است ، واگر قيمت آن زيادتر گردد ، لازم است همان مقدار را كه گرفته دوباره بدهد . ولى در هر دو صورت اگر بدهكار وطلبكار به غير آن راضى شوند اشكال ندارد .