تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 348

مساهمون:

ص٣٤٨
( مسأله 1963 ) : كسى كه نماز عيد مىخواند بنابر احتياط واجب بايد فطره را پيش از نماز عيد بدهد ، ولى اگر نماز عيد نمىخواند ، مىتواند دادن فطره را تا ظهر تأخير بيندازد . ( مسأله 1964 ) : اگر به نيت فطره مقدارى از مال خود را كنار بگذارد وتا ظهر روز عيد به مستحق ندهد ، هر وقت آن را مىدهد نيت فطره نمايد ، ونيت أداء وقضاء نكند . ( مسأله 1965 ) : اگر هنگامى كه دادن زكات فطره واجب است ، فطره را نداده وكنار هم نگذاشته ، بعدا فطره را بدهد وبنابر احتياط نيت أداء وقضا نكند . ( مسأله 1966 ) : اگر فطره را كنار بگذارد ، نمىتواند آن را براي خودش بردارد ومالي ديگر را براي فطره بگذارد . ( مسأله 1967 ) : اگر شخص مالي دارد كه قيمتش از فطره بيشتر است چنانچه فطره ندهد ونيت كند كه مقدارى از آن مال براي فطره باشد اشكال دارد . ( مسأله 1968 ) : اگر مالي را كه براي فطره كنار گذاشته از بين برود ، چنانچه به فقير دسترسى داشته ودادن فطره را تأخير انداخته ، بايد عوض آن را بدهد ، واگر به فقير دسترسى نداشته ضامن نيست ، مگر اين كه در نگهدارى آن كوتاهى كرده باشد . ( مسأله 1969 ) : اگر در محل خودش مستحق پيدا شود ، احتياط واجب آن است كه فطره را به جاى ديگر نبرد واگر به جاى ديگر ببرد وتلف شود ، بايد عوض آن را بدهد .