بيشتر برود ، نبايد اعتنا كند ونمازش صحيح است ، واگر گمانش به دو ركعت يا
كمتر برود ، بايد به همان گمان عمل كند ، مثلا اگر گمانش به يك ركعت مىرود بايد
يك ركعت ديگر بخواند .
( مسأله 1167 ) : اگر در نماز نافله كارى كند كه براي آن در نماز واجب
سجده سهو واجب مىشود ، يا يك سجده يا تشهد را فراموش نمايد ، لازم نيست
پس از نماز سجده سهو يا قضاى سجده وتشهد را بجا آورد .
( مسأله 1168 ) : هر گاه شك كند كه نماز مستحبى را خوانده يا نه ، چنانچه آن
نماز مانند نماز جعفر طيار وقت معين ندارد ، بنا بگذارد كه نخوانده است ،
وهمچنين است اگر مانند نافله يوميه وقت معين دارد وپيش از گذشتن وقت شك
كند كه آن را خوانده يا نه . ولى اگر پس از گذشتن وقت شك كند كه خوانده است
يا نه ، به شك خود اعتنا نكند .
شكهاى صحيح
( مسأله 1169 ) : در نه صورت اگر در شماره ركعتهاى نماز چهار ركعتي شك
كند ، بايد فورى فكر نمايد ، پس اگر يقين يا گمان به يك طرف شك پيدا كرد ،
همان طرف را بگيرد ونماز را تمام كند ، وگر نه ، به دستورهائى كه گفته مىشود
عمل نمايد ، وآن نه صورت از اين قرار است :
أول : آن كه پس از سر برداشتن از سجده دوم شك كند كه دو ركعت خوانده يا
سه ركعت ، بايد بنا بگذارد كه سه ركعت خوانده است ويك ركعت ديگر بخواند
ونماز را تمام كند ، وپس از نماز بنابر احتياط واجب يك ركعت نماز احتياط
ايستاده بخواند .
دوم : شك بين دو وچهار پس از سر برداشتن از سجده دوم كه بايد بنا را
بگذارد كه چهار ركعت خوانده ونماز را تمام كند ، وپس از نماز دو ركعت نماز
احتياط ايستاده بخواند .
سوم : شك بين دو وسه وچهار پس از سر برداشتن از سجده دوم كه بايد بنا