مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 140

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص١٤٠

كه وقت شده ، وشك كند كه آنچه از نماز خوانده در وقت بوده يا نه ، نمازش صحيح است . ( مسأله 732 ) : اگر وقت نماز به اندازه اى تنگ باشد كه با انجام برخى مستحبات مقدارى از آن پس از وقت خوانده مىشود ، بايد آن مستحب را انجام ندهد ; مانند اين كه با خواندن قنوت مقدارى از نماز پس از وقت خوانده مىشود ، پس نبايد قنوت را بخواند . ( مسأله 733 ) : كسى كه به اندازه خواندن يك ركعت نماز وقت دارد ، بايد با نيت أداء نماز بخواند ، ولى نبايد عمدى نماز را تا اين هنگام تأخير بيندازد . ( مسأله 734 ) : غير مسافري كه تا غروب آفتاب به اندازه پنج ركعت نماز خواندن وقت دارد ، بايد هم نماز ظهر وهم عصر را بخواند ، واگر كمتر وقت دارد بايد تنها نماز عصر را بخواند ، سپس نماز ظهر را قضا كند . ونيز چنانچه تا نيمه شب به اندازه خواندن پنج ركعت وقت دارد ، بايد نماز مغرب وعشاء را بخواند ، واگر كمتر وقت دارد بايد تنها عشاء را بخواند ، سپس مغرب را بخواند ، ودر نماز مغرب تا يك ركعت به فجر وقت باقي است ، بنابر احتياط لازم نبايد نيت أداء وقضا كند . ( مسأله 735 ) : مسافري كه تا غروب آفتاب به اندازه خواندن سه ركعت نماز وقت دارد ، بايد نماز ظهر وعصر را بخواند ، واگر كمتر وقت دارد بايد تنها عصر را خوانده سپس نماز ظهر را قضا كند ، واگر تا نيمه شب به مقدار خواندن چهار ركعت نماز وقت دارد ، بايد نماز مغرب وعشاء را بخواند ، واگر كمتر وقت دارد بايد أول عشاء را سپس مغرب را بدون نيت أداء وقضا بخواند ، وچنانچه پس از خواندن عشاء معلوم شود كه از وقت به مقدار يك ركعت يا بيشتر به نيمه شب مانده است ، بايد زود نماز مغرب را به نيت أداء بخواند . ( مسأله 736 ) : مستحب است مسلمان نماز را در أول وقت آن بخواند كه در أحاديث به آن بسيار سفارش شده ، وهر چه به أول وقت نزديكتر باشد بهتر است ، مگر آن كه تأخير آن از جهتي بهتر باشد ، مثلا صبر كند كه به جماعت نماز بخواند .