تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 137

مساهمون:

ص١٣٧
اندازه خواندن نماز عصر تا مغرب مانده باشد ، كه اگر كسى تا اين موقع نماز ظهر را نخواند نماز ظهر أو قضا شده وبايد نماز عصر را بخواند ، وبين اين دو وقت ، وقت مشترك نماز ظهر وعصر است كه اگر كسى در اين وقت عمدى نماز عصر را پيش از ظهر بخواند نمازش باطل است ، وچنانچه سهوى باشد نمازش صحيح است وأحوط آن است كه آن را ظهر قرار دهد ، وچهار ركعت ديگر به قصد ما في الذمة بخواند . ( مسأله 718 ) : اگر چوب يا مانند آن را شاخص ، راست در زمين مسطح فرو كنند ، هنگام صبح با طلوع خورشيد ، سايه آن به سمت مغرب مىافتد ، وهر چه خورشيد بالا مى آيد سايه كمتر شده ، ودر شهرهاى ما ، در أول ظهر شرعي به كمترين درجه مىرسد ، وپس از ظهر سايه آن به سمت مشرق متمايل مىگردد ، وتا غروب خورشيد سايه زيادتر مىشود ، بنابر اين هنگامى كه سايه به كمترين درجه رسيد ودوباره رو به زياد شدن گذاشت معلوم مىشود ظهر شرعي شده است ، ولى در برخى شهرها مانند مكة معظمه كه در سال دو روز هنگام ظهر سايه به كلى از بين مىرود ، پس از پيدا شدن دوباره سايه معلوم مىشود ظهر شده است . ( مسأله 719 ) : هر گاه پيش از خواندن نماز ظهر ، سهوا مشغول نماز عصر شد ، ودر بين نماز فهميد اشتباه كرده ، چنانچه در وقت مخصوص به ظهر باشد باطل است ، وأحوط عدول به ظهر وتمام كردن واعاده آن است ، واگر در وقت مشترك باشد بايد نيت را به نماز ظهر برگرداند .