او سيّد رضى الدّين أبو القاسم علىّ بن سعد الدّين أبى إبراهيم موسى بن جعفر بن محمّد بن أحمد بن محمّد بن طاوس است .
نسب والايش از پدر به امام مجتبى عليه السّلام و از مادر به امام حسين عليه السّلام مىرسد و از همين رو به ذو الحسبين ملقّب گرديده است .
او به ابن طاوس معروف شد زيرا كه يكى از نياكانش به نام ابو عبد اللَّه محمّد بن اسحاق بن الحسن خوش منظر با پاهايى نازيبا بود و از همين رو طاوسش خواندند و اولاد و احفادش بدين عنوان ملقب شدند .
او در نيمهء محرّم سال 589 در حلّه متولّد شد ، اين قول كه تولدش در رجب سال 587 بوده سخنى ضعيف است .
ابن طاوس در حلّه نشو و نما يافت و مقدّمات را در آن جا فرا گرفت . او تا سال 602 در حلّه بود و نزد اساتيد زيادى تلمّذ نمود و از جمعى ديگر اجازه گرفت ، كه از جملهء ايشانند :
پدرش سعد الدين موسى .
جدّش ورام بن ابى فراس نخعى . آن گونه كه ابن طاوس مىگويد پدر و جدّش ورام در تربيت وى بيشترين اهتمام را نموده ، تقوى و تواضع را به دو آموختند .
ابو الحسن على بن يحيى الخياط - الحناط - سوراوى حلّى حسين بن احمد سوراوى اسعد بن عبد القادر
اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — صفحة 43
مساهمون: السيد ابن طاووس
ص٤٣