20 -
چون حسين عليه السّلام به شهادت رسيد ، جمعى بسيار از مردم نوحهء جنّ را بر آن حضرت شنيدند :
الا يا عين فاحتفلى بجهد * و من يبكى على الشّهداء بعدى
اى ديده هر چه در توان دارى گريه كن ، چه بعد از من چه كسى بر شهدا مىگريد
على رهط تقود هم المنايا * الى متحيّر في ملك عبد
بر آن گرده كه مرگ آنان را به جاى نامعلوم در حكومت عبدى مىبرد
أيّها القاتلون جهلا حسينا * ابشروا بالعذاب و التّنكيل
اى كسانى كه حسين را از سر نادانى كشتيد ، شما را به عذاب كيفر بشارت باد
كلّ اهل السّماء يدعو عليكم * و نبىّ مرسل و قبيل
همه آسمانيان و پيامبران و طوايف شما را نفرين كنند
قد لعنتم على لسان ابن داود * و موسى و صاحب الانجيل
حقا كه از زبان فرزند داود ( سليمان ) و موسى و عيسى بر شما نفرين فرستاده شد
خير نساء الجنّ يبكين شجيات * و يلطمن خدودا كالدنانير نقيّات
و يلبسن ثياب السّود القصيّات بهترين زنان جنّ سياهپوش از سر غم مىگريند و بر صورتهاى زيبايشان سيلى ميزنند
و اللَّه ما جئتكم حتّى بصرت به * بالطّف منعفر الخدّين منحورا
سوگند به خدا نزد شما نيامدم تا آن كه حسين را در كربلا ديدم كه جبين بر خاك مىساييد
و حوله فتية تدمى نحورهم * مثل المصابيح يغشون الدّجى نورا
در پيرامون جوانانى كه خون از گلوهايشان مىجهيد چونان چراغهايى كه تاريكيها را روشن مىنمود
كان الحسين سراجا يستضاء به * اللَّه يعلم انّى لم اقل زورا
حسين چراغ تابانى است كه از نورش بهره گيرند ، خدا مىداند كه سخنى باطل نگفتم