وَ اذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً - ( و پروردگارت را بسيار ياد كن ) يعنى در اين سه روز . و معنى آيه اينست كه چون در آيهء قبل ، از سخن گفتن منع شده بود بداند كه از ذكر و تسبيح خداوند ممنوع نيست و اين مطلب معجزه را بليغتر و آشكاراتر ميسازد . « وَ سَبِّحْ » ( تنزيه كن ) يعنى خداوند را به پاكى و تنزيه ( از عجز و صفات مخلوق ) ياد كن و مراد تسبيح معروف است و گفتهاند مراد نماز است چنان كه عرب وقتى از نماز فارغ مىشود ميگويد از تسبيح فارغ شدم . بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ - ( شبانگاه و صبحگاه ) يعنى در آخر روز و اول روز .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ۴ — صفحه 63
پدیدآورندگان: الشيخ الطبرسي
ص۶۳