وَ اذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً
- ( و پروردگارت را بسيار ياد كن ) يعنى در اين سه روز . و معنى آيه اينست كه چون در آيهء قبل ، از سخن گفتن منع شده بود بداند كه از ذكر و تسبيح خداوند ممنوع نيست و اين مطلب معجزه را بليغتر و آشكاراتر ميسازد .
« وَ سَبِّحْ »
( تنزيه كن ) يعنى خداوند را به پاكى و تنزيه ( از عجز و صفات مخلوق ) ياد كن و مراد تسبيح معروف است و گفتهاند مراد نماز است چنان كه عرب وقتى از نماز فارغ مىشود ميگويد از تسبيح فارغ شدم .
بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ
- ( شبانگاه و صبحگاه ) يعنى در آخر روز و اول روز .