تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ٤ — صفحة 62

مساهمون:

ص٦٢

بيان آيهء 41

لغت :

رمز : بلب اشاره و گاهى در اشاره به چشم و ابرو و دست هم به كار رود ولى اغلب در همان معنى اول به كار رود . جوبه گويد : كان تكلم الأبطال رمزاً : كه رمز را براى اشاره بلب به كار برده . 2 - عشى : از ظهر تا غروب . عشاء : از غروب خورشيد تا گذشت قسمت اول شب . عشاء : غذاى سر شب . عشا ( مقصور با الف كوتاه ) ضعف چشم و در اصل بمعنى تاريكى است . ابكار : از طلوع فجر تا ظهر و اصل آن بمعنى تعجيل در كار است .

تفسير :

سپس زكريا از خداوند درخواست كرد كه براى وقت حمل زن نشانه‌اى بوى دهد تا بيشتر او را سپاس گويد و عبادت كند و يا زودتر خوشدل شود . قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً : خدايا برايم نشانه‌اى قرار ده يعنى علامتى براى وقت حمل زن . خداوند فرمود آن علامت باز ايستادن زبان توست ( بى آنكه آفتى پيدا كند ) : قالَ آيَتُكَ - يعنى خدا گفت نشانهء تو ، يا جبرئيل گفت . أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزاً - و درباره اين رمز چند قولست : 1 - مطلق اشاره ( از قتاده ) 2 - حركت لبها . 3 - روزه سه روز چون مردم در آن وقت وقتى روزه داشتند سخن نمىگفتند ( از عطا ) .