بيان آيهء 41
لغت :
رمز : بلب اشاره و گاهى در اشاره به چشم و ابرو و دست هم به كار رود ولى اغلب در همان معنى اول به كار رود . جوبه گويد :
كان تكلم الأبطال رمزاً : كه رمز را براى اشاره بلب به كار برده .
2 - عشى : از ظهر تا غروب .
عشاء : از غروب خورشيد تا گذشت قسمت اول شب .
عشاء : غذاى سر شب .
عشا ( مقصور با الف كوتاه ) ضعف چشم و در اصل بمعنى تاريكى است .
ابكار : از طلوع فجر تا ظهر و اصل آن بمعنى تعجيل در كار است .
تفسير :
سپس زكريا از خداوند درخواست كرد كه براى وقت حمل زن نشانهاى بوى دهد تا بيشتر او را سپاس گويد و عبادت كند و يا زودتر خوشدل شود .
قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً
: خدايا برايم نشانهاى قرار ده يعنى علامتى براى وقت حمل زن . خداوند فرمود آن علامت باز ايستادن زبان توست ( بى آنكه آفتى پيدا كند ) :
قالَ آيَتُكَ
- يعنى خدا گفت نشانهء تو ، يا جبرئيل گفت .
أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزاً
- و درباره اين رمز چند قولست :
1 - مطلق اشاره ( از قتاده ) 2 - حركت لبها .
3 - روزه سه روز چون مردم در آن وقت وقتى روزه داشتند سخن نمىگفتند ( از عطا ) .