رفت چون شيخ ز دار فانى * گشت ايوان جنانش مأواى
دوستى جُست ز من تاريخش * گفتمش « شيخ بهاء الدين واى »
ديگرى :
« افسوس ز مقتداى دوران »
ديگرى :
افسرِ فضل افتاد و بىسروپا گشت شرع
يعنى فضل بدون ابتدا شد و شرع بدون اول و آخر ، در نتيجه حروف « ضل » و « ر » باقى مىماند كه به حساب حروف ابجد ، سال 1030 باشد .
سيد حسين بروجردى به عربى :
و ابن الحسين سبط عبد الصمد * بهاء ديننا جليل اوحدى
حاز العلوم كلها و استكملا * و عمره « لمح » توفى فى « غلا »
لمح « 78 » و غلا « 1031 » است .
ديگر نيز چنين سروده شده است :
اى فلك از تو سؤالى دارم * فيض را مرتبه و آيين كو ؟
گوهر دانش و فرهنگ چه شد ؟ * زبده گوهر ماء و طين كو ؟
خردم گفت كه تا چند زنى * دم بيهوده كه آن و اين كو ؟
يك سخن گويم و جان مىسوزد * « بىبها شيخ بهاء الدين كو »
نيز :
« جنه الفردوس مثوى له »
همچنين :
بدر العراقين خفى ضوؤه * و نيّر الشام و بدر الحجاز
أردت تاريخا فلم أهتدى * له فالهمت قل « الشيخ فاز »
همچنين :
« بهاء الدين محمد شد مه شوال از عالم »
و نيز :
شمس العلوم و الدين و الحلم * من كان باهى بها الفرس و العرب
لما توفى اصبحا بوفاته * نور الهدى و ضياء الدين قد غرب