« شما هر دو اماميد و پيشوا و مادرتان را حق شفاعت است . »
همچنين اين گفتهء حضرت صلّى اللّه عليه و آله كه فرمود :
« حسن و حسين امامند و پيشوا ، چه شرايط براى رسيدن به خلافت و امامت ظاهرى آنان آماده شود و چه چنين شرايط حاصل نشود . »
علاوه بر اين ، احاديث بسيارى است كه امامان را با اسامى آنان ذكر مىكند « 1 » .
به علاوه نصوص زيادى است كه از طريق اهل بيت و شيعيان آنها به ما رسيده است و فعلا مجال ذكر آنها نيست .
10 . آنگاه كه امير المؤمنين عليه السّلام رحلت كرد ، مردم نزد امام حسن عليه السّلام آمدند و عرضه داشتند :
« تو خليفه و جانشين پدرت و وصى او هستى . » « 2 »
11 . مسعودى گويد :
« گروهى از مردم گفتهاند : على ( رض ) به دو فرزندش حسن و حسين وصيت كرد كه هر دو در آيهء تطهير شريك وى بودند و اين گفتار بسيارى از كسانى است كه قائل به تعيين و نصب امام بودهاند . » « 3 »
12 . على عليه السّلام فرمود :
« انت يا حسن وصيى ، و القائم بالأمر بعدي ؛ « 4 »
اى حسن ! تو وصى و خليفهء پس از من هستى . »
در نص ديگرى آمده :
هامش
( 1 ) . ر . ك : منتخب الاثر ، حديث سفينه ، حديث ثقلين و احاديث ديگر .
( 2 ) . همان ، ص 135 ؛ بحار الانوار ، ج 10 ، باب مصالحهء حسن عليه السّلام ( نقل از : الخرائج و الجرائح ) .
( 3 ) . مروج الذهب ، ج 2 ، ص 413 .
( 4 ) . اثبات الهداة ، ج 5 ، ص 140 .