ضياء الدّين و برادرش عميد الدّين از شيخ فخر الدّين فرزند علامه كه پسردايىشان مىباشد نيز روايت مىكردهاند .
يادآورى مىشود شرح تهذيب الاصول وى منية اللبيب فى شرح التهذيب نام داشته است و ظهر روز چهارشنبه پانزدهم ماه رجب سال 740 هجرى در جوار حضرت مولى عليه السّلام از تأليف آن آسوده گرديده است و اين شرح غير از شرح برادرش عميد الدّين بوده كه آن هم بر تهذيب علامه است و شرح برادرش هماكنون مشهور و مرجع تدريس و تدرّس اعلام مىباشد و بعضى از علما هم حاشيهاى بر آن نوشتهاند و ممكن است اسم و تاريخ تأليف كه پيش از اين ذكر شد مربوط به شرح برادر شخص حاضر يعنى عميد الدّين بوده باشد « 1 » .
جد اعلاى سيّد ضياء الدّين يعنى سيّد فخر الدّين على بن اعرج حسينى عبيدلى هم از علما بوده است و بهطورىكه از كتابهاى انساب برمىآيد شجرهاى هم دارد .
سيد احمد بن على بن حسين نسّابه حسنى شاگرد سيّد تاج الدّين بن معيه در ضمن صحبت از اعقاب حسين اصغر بن على بن حسين على بن ابى طالب عليه السّلام مىنويسد : نسل حسن بن جعفر حجه از ابو الحسن يحيى نسابه است و گفته مىشود وى نخستين كسى است كه كتابى به منظور نسب آل ابى طالب عليه السّلام گردآورى كرد .
نسل يحيى نسّابه از هفت تن فرزندان پسرى او مىباشد كه بعضى از آنها فرزندان زيادى
هامش
( 1 ) - الذريعة ( ج 23 ) آمده است : منية اللبيب اثر ضياء الدّين عبد اللّه اعرج حلى است كه برادرش عميد الدّين كوچكتر بوده است و اين شرح از نظر عبارت و تاريخ از شرح برادرش عميد الدّين متفاوت بوده است . عميد الدّين شرح تهذيب را در روزگار زندگى علامه به پايان آورده و عنوان خاصى ندارد و شرح ضياء الدّين كه همان منيه اللبيب باشد متداول است و نسخههاى چندى از آن در كتابخانهها وجود دارد و تاريخ فراغ آن 25 رجب يا ظهر چهارشنبه 15 رجب سال 740 هجرى بوده است و سال 1316 هجرى در لكنهو طبع شده است و شهيد اول تحقيقاتى از هر دو شرح به نام جامع البين فى فوائد الشرحين تهيه كرده و با رمز « ض ، ع » مطالب را از يكديگر مجزا ساخته است . بنابراين شرح ضياء الدّين مشهور است نه آنچه مؤلف گفته است كه شرح عميد الدّين مشهور باشد و نام و تاريخ هم مربوط به ضياء الدّين است نه عميد الدّين - م .