كه من در آن روز كه على عليه السلام به كربلا آمد ، همراهش بودم . على عليه السلام فرمود : در اين محل ، افرادى شربت شهادت مىنوشند كه به غير از شهداى بدر ، هيچ شهيدى همتاى آنان نيست .
« طبرانى » اين حديث را روايت كرده است .
مؤلف گويد : « هيثمى » اين حديث را در [ مجمع 9 / 190 ] نقل نموده است .
[ همان كتاب 7 / 110 ] چنين روايت مىكند كه على عليه السلام فرمود : حسين عليه السلام به فجيعترين وضعى شهيد مىشود و من از تربتى كه در آن به شهادت مىرسد كاملا خبر دارم و آن محل ميان نهر فرات و نهر علقمه واقع شده است . « ابن ابى شيبه » اين حديث را ذكر كرده است .
[ هيثمى در مجمع 9 / 191 ] به سند خود ، از « ابو خيره » روايت مىكند كه همراه حضرت على عليه السلام بودم تا اينكه وارد كوفه شد و به منبر تشريف برد . پس از حمد و ثناى الهى ، فرمود : اى كوفيان ! شما چه برخوردى خواهيد داشت زمانيكه ذريّهء پيغمبرتان در برابر شما قرار بگيرند ؟ در پاسخ گفتند : بديهى است كه در آن هنگام ، گرفتار آزمايش سختى شده و بايد به خوبى از عهده آن برآييم .
فرمود : به خدائى كه جان من در دست اختيار اوست ، ديرى نپايد كه ذريّه پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله در برابر شما قرار مىگيرند و شما بر آنها مىتازيد و شهيدشان مىكنيد .
سپس اين بيت را ايراد كرد :
هم اوردوه بالغرور و غررّوا
اجيبوا دعاه لا نجات و لا عذرا
؛ او را با غرور و خودخواهى بسوى خود مىخوانيد و به تعهدى كه با وى بستهايد وفا نمىكنيد ؛ آرى ، دعوت او را اجابت مىكنيد ، ليكن نه راه نجاتى براى او باقى مىگذاريد و نه از آنها پوزش مىخواهيد .
« هيثمى » گفته است كه اين حديث را « طبرانى » نقل كرده است .
[ صواعق محرقه ص 115 ] نوشته است كه « ملا » مىگويد : حضرت