باب دويست و شانزدهم حضرت على عليه السّلام در بهشت با پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله است
[ مسند امام احمد حنبل 1 / 111 ] به سند خود ، از « عباد بن عبد الله اسدى » از حضرت على عليه السّلام روايت مىكند ، آنگاه كه آيه * ( وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ ) * نازل شد ، رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله بستگان خويش را به خانهء خود دعوت كرد .
سى تن از آنها در ميهمانى رسول اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله شركت كردند و خوردند و آشاميدند .
رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : كداميك از شما ، ضمانت مىكند كه قرض مرا بپردازد و به وعدههاى من وفا كند تا به جبران آن ، در بهشت با من باشد و خليفهء من و خاندانم گردد . بجاى آنكه سؤال آن حضرت را پاسخ بگويند ، يكى از حاضران گفت : خود دريا ( علم و دانش ) هستيد چه كسى مىتواند اين مسؤليت بزرگ را به دوش بكشد ! ديگرى هم چيزى گفت ، پس پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله اين امر را به خاندان خود عرضه داشت . از ميان همه ، على عليه السّلام گفت : من به آنچه پيشنهاد كردى عمل مىكنم .
[ كنز العمال 5 / 40 ] هنگامى كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله در ميان اصحاب خود عقد مودّت و اخوّت را برقرار ساخت و براى على عليه السّلام كسى را به عنوان « برادر »