آنان را لبيّك گويد ، يا آنان را به مقصودشان برساند . و همچنين پيشآمدهاى چندى ، دليل بر آنست كه از شمارش بيرون است و مشهورتر از آن است كه نيازى به ياد آورى داشته باشد و كسى كه مىخواهد به بسيارى از آنها دست يابد ، بايد به كتاب « توثيق عرى الايمان » تأليف « بارزى » و تأليفات « ابن جوزى » مراجعه نمايد .
و « ابن حجر » نيز در [ صواعق ص 111 ]
و « محب طبرى » در [ ذخائر ص 19 ] و طريق ديگرى كه منتهى به غير از حضرت على عليه السّلام مىشود ، رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : كسى كه كارهاى شايسته و خير براى اهل بيت من انجام بدهد و اهل بيت من نتواند جبران كار خير آن شخص را در دنيا بنمايد ، من در روز قيامت جبران كار او را خواهم كرد . اين حديث را « ابو سعد » روايت كرده است و « ملَّا » به تبع از او طريق اوّل را مورد نظر قرار داده است .
[ همان كتاب 8 / 151 و 6 / 217 ] از رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله نقل كرده است :
چهار تيره مردماند كه من در روز قيامت ، آنان را شفاعت مىكنم : 1 - كسى كه ذرّيّه و بازماندگانم را گرامى بدارد ؛ 2 - كسى كه نيازمنديهاى ايشان را بر آورده سازد ؛ 3 - كسى كه بكوشد تا رفع گرفتارى و ناراحتى از ايشان بنمايد ؛ 4 - كسى كه ايشان را به دل و زبان دوست بدارد .
« متّقى » گويد : « ديلمى » هم اين حديث را نقل كرده است .
مؤلف گويد : « محب طبرى » هم در [ ذخائر ص 18 ] اين حديث را نقل كرده است .
[ صواعق محرقه ابن حجر ص 150 ] از « ديلمى » به حديث مرفوع ( 1 ) از رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله نقل كرده است : كسى كه مىخواهد خودش را به من نزديك كند ،
هامش
( 1 ) « ابن كثير » در « دراية » مىنويسد : حديث مرفوع ، حديثى است كه قول و فعلى را به پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله استناد بدهند و تفاوتى نيست كه آن حديث متصل باشد ، يا منقطع و يا مرسل . شهيد ثانى فرموده : حديث مرفوع ، حديثى است كه قول و فعلى و تقريرى را به معصوم مستند بسازند ؛ اعم از اينكه اسنادش متصل باشد يا منقطع . ( مترجم )