جعفر بحرينى ( 1 ) را شمرده اند .
ومدتي در اروميه وتبريز وآن صفحات بوده وتدريس داشته ورساله در اين
مسألة كه آنجا اتفاق افتاده نوشته كه زنى ذميه وشوهرش ذمي بود به جهت عشق
مرد مسلمانى ، مسلمان شده ودر بين عده ، آن مسلمان با أو وطى كرده وبعد أو را
تزويج نموده وعلماء آن بلد حكم به بطلان نكاح كرده وآقا محمد على حكم به
صحت ، ورسالهاى نوشته مشتمل بر هفتاد فرع ، وبعد مدتي در قم نزد ميرزاى
قمى بوده ، وبعد مدتي كاشان نزد نراقى ، وبعد در أصفهان ، ومشغول به تدريس
شده ومعروف به فقيه مطلق بوده ودر مسجد ذو الفقار امامت داشته وتصنيفات
بسيار ، سيما در فقه نوشته كه پر فائده وپر فرع است وبالآخرة به اصرار
وخواهش أهل قمشه ، وجهاتى رفته در قمشه آنجا مشغول به ترويج واز أو
استجابت دعا وكرامات از قبيل به طلب باران رفتن وباران آمدن وگرفتارى
وصدمات كه بر دشمنان أو وارد آمده وغير اينها معروف است ، وترويجات
مسائل در آنجا بسيار از أو شده . ومراتب تقوى وديانت وزهد وورع وفضايل در
هر حالي از أو مسلم ومعروف است ، اگر چه قمشه ماندن أو باعث گمنامى أو
گرديده چون شأن أو اجل از اين بود به حسب أوضاع حاليه وآخر الامر به فرار از
وباء ، از قمشه به شاه سيد على آمده .
وفات نموده در سنه هزار ودويست وچهل وپنج ( 1245 ) .
در مصنفات آقا محمد على نجفي ( ره )
وكتابهاى أو يكى حاشية بر شرح لمعه است كه بسيار كتاب پر فرع خوبى
است ، ديگر كتاب فقه استدلالي در صلاة مسافر ونكاح وطلاق وديات ، خيلى
مبسوط ومفصل وبا فائده است ، وحاشيهء قواعد علامه ، وحاشيهء قواعد شهيد ،
هامش
( 1 ) نجفي ، بحرينى ظاهرا اشتباه است .