[ 197 ]
وَ والِدٍ وَ ما وَلَدَ
( بلد / 3 ) سوگند به پدرى ( چنان ) و آن كسى را كه به وجود آورد .
( 1090 ) اسماعيل بن عبّاد از حسين بن ابى يعفور و او از بعضى از اصحاب نقل كرد ، ابو جعفر عليه السّلام در تفسير و تطبيق
والِدٍ وَ ما وَلَدَ
فرمود : منظور از
والِدٍ
امير المؤمنين على عليه السّلام و منظور از
وَلَدَ
حسن عليه السّلام و حسين عليه السّلام است كه در آيه كريمه از آن بزرگواران نام برده شد . « 1 » [ 198 ]
فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ .
( بلد / 11 ) ولى نخواست از گردنهء ( عاقبت نگرى ) بالا رود ! ( 1092 ) محمّد بن فضيل از ابان بن تغلب حكايت كرد ؛ وقتى از ابو جعفر عليه السّلام در تفسير و توضيح آيه كريمه
فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ
سؤال شد ، آن حضرت با دست به سينهاش اشاره كرد و فرمود :
ما آن گردنه و عقبهاى هستيم كه هر كسى از آن گردنه عبور كند ، نجات يابد و از رستگاران خواهد شد . « 2 » [ 199 ]
وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها ، وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها ، وَ النَّهارِ إِذا جَلَّاها .
( شمس / 3 - 1 ) سوگند به خورشيد و تابندگىاش . سوگند به مه چون پى ( خورشيد ) رود ، سوگند به روز چون ( زمين را ) روشن گرداند .
هامش
( 1 ) روايت 1091 / شواهد التنزيل ، از جابر بن عبد اللَّه انصارى از ابو جعفر عليه السّلام به همين معنا نقل شده است .
( 2 ) روايت 1093 / شواهد التنزيل ، از محمّد بن خالد برقى از محمد بن فضيل با همين متن و لفظ نقل شده است .