چون خداى سبحان به ما و شيعيانمان فضيلت شفاعت عنايت كرد تا در جاى خودش كه قيامت باشد . از آنان شفاعت كنيم .
كسانى كه در صحنه قيامت حاضر شوند ، و از شفيع و شفاعت آگاه شوند ، با حسرت مىگويند
فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ
يعنى براى ما شفيعى نيست ! « 1 » [ 115 ]
وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ
. ( شعرا / 214 ) و خويشان نزديكت را هشدار ده ( 580 ) ابى اسحاق از براء نقل مىكند : وقتى آيهء
وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ
نازل شد .
رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله فرزندان عبد المطلب را كه در آن روز چهل نفر بودند دعوت كرد .
به على عليه السّلام فرمود : كه ران گوسفندى را بريان كرده ، غذايى مهيا كن . آن گاه آنان را با نام خدا فرا بخوان .
آنان ده نفر ده نفر بر سر سفره نشستند و همگان از آن غذا تناول كردند و سير شدند .
ابو لهب شروع به سخن كرد و گفت : اين مرد چه ساحر ماهرى است ! نبى صلى اللَّه عليه و آله ساكت بود و سخنى نمىگفت .
روز بعد نيز همان طعام را مهيا كردند و پس از خوردن ، پيامبر صلى اللَّه عليه و آله براى انذار آنان پيام خداى سبحان را ابلاغ كرد و فرمود : اى فرزندان عبد المطلب ! من نذير و بشير به سوى شما هستم . دنيا و آخرت را براى شما ارمغان آوردم . مسلمان شويد . و از من متابعت و اطاعت كنيد تا هدايت شويد و نجات يابيد . سپس فرمود :
« من يواخينى و يوازرنى يكون وليّى و وصىّ بعدى و خليفتى في اهلى و يقضى دينى » .
هامش
( 1 ) روايت رقم 579 / شواهد التنزيل به همين مضمون و محتوى نقل شد .