سورهى هود اين آيه گذشت و اين مطلب نيز گذشت كه گمان مىرود بهتر اين بود كه چنين گفته شود : وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لكِنْ كانُوا هُمُ الظَّالِمِينَ و وجه بهتر و مناسبتر بودن و جواب آن گذشت . [ وَ نادَوْا يا مالِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنا رَبُّكَ ] از مالك مىخواهند كه از خدا مرگ آنها را بخواهد ، چه اينان از خدا غايب هستند و به او نمىرسند تا خودشان با درخواست مرگ ، رهايى از عذاب را بخواهند . [ قالَ إِنَّكُمْ ماكِثُونَ ] مىگويد : شما در عذاب ماندنى هستيد و رهايى از آن را نداريد . [ لَقَدْ جِئْناكُمْ ] اين جمله جواب سؤال مقدّر از جانب مالك يا از جانب خداست ، در مقام تعليل مىباشد . [ بِالْحَقِّ ] ما حقّ را بر شما آورديم كه به وسيلهى حقّ آفريده شده و آن عبارت از مشيّت است كه همان ولايت مطلق است و آن علىّ عليه السّلام با علويّتش مىباشد . و در تفسير قمّى آمده است : قول خداى تعالى : « بالحقّ » يعنى به ولايت امير المؤمنين . [ وَ لكِنَّ أَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كارِهُونَ ] امّا بيشتر شما حقّ را كه ولايت علىّ عليه السّلام است خوش نداريد . [ أَمْ أَبْرَمُوا أَمْراً ] پس از حكايت گفتههاى منافقين در روز قيامت خداى تعالى نبىّ خويش را مورد خطاب قرار داد و فرمود : بلكه اين منافقين از امّت تو تصميم بر كفر و تكذيب حقّ گرفتند ، پس بر توافق و عهد بستن آنها در مكّه و غير مكّه اندوهناك مباش ، عهد بستند كه امر
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ۱۳ — صفحه 148
پدیدآورندگان: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص۱۴۸