نعمتهايش جاودانه هستيد ، چون به دنبال نعمتهاى قابل زوال كه زائل مىشوند رنج زوال و ناراحتى از بين رفتن است و لذّتهايش آميخته به رنج و خوف زوال و زحمت و حفظ آن از زوال مىباشد . ولى در نعمتهاى بهشتى بيم زوال نيست . [ وَ تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي أُورِثْتُمُوها بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ] اين آيه در سورهى اعراف با بيان كيفيّت و چگونگى ارث برون گذشت . [ لَكُمْ فِيها فاكِهَةٌ كَثِيرَةٌ مِنْها تَأْكُلُونَ ] لذّتهاى اخروى را به صورت لذّتهايى آورده كه مدارك حيوانى از آن لذّت مىبرند و اين بدان جهت است كه بيشتر مردم از مرتبهى حيوان فراتر نمىروند و گرنه كسى كه از لذّت حضور بهرهمندست توجّه به مأكول و مشروب و ساير لذّتهاى حيوانى نمىكند و هرگاه خوردنى و آشاميدنى و ساير خواستههاى مدارك حيوانى را تعميم دادى مىتوانى لذّتهاى كسى را كه با لذّت حضور بهرهمندست نيز تعميم دهى . [ إِنَّ الْمُجْرِمِينَ ] گويا كه گفته شده : لذّتهاى مذكور براى اطاعتكنندگان است ، پس براى مجرمين چيست ؟ فرمود : [ فِي عَذابِ جَهَنَّمَ خالِدُونَ ] آنان همواره از عذاب دوزخ برخوردارند . اين جمله را تفسير به دشمنان آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله كردهاند . [ لا يُفَتَّرُ عَنْهُمْ ] تخفيف در عذاب به آنها داده نمىشود . [ وَ هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ ] حيران و سرگردان و از شدّت ترس و سرگردانى از آنچه كه بر سرشان آمده ساكت هستند . [ وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لكِنْ كانُوا هُمُ الظَّالِمِينَ ] در
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ۱۳ — صفحه 147
پدیدآورندگان: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص۱۴۷