" رزية " در أصل رزيئة " به همزه است وبه جهت تخفيف همزه قلب به " يا "
مىشود مثل خطيئه وخطيه ، وأو هم بمعنى مصيبت است ، ومناسب آن است كه يكى
دو فقره از اخبار وآثار عظم مصيبت آن جناب در اسلام بنويسم اگر چه متأمل بصير
شاهدي بر اين دعوى نخواهد ، چه از أول دنيا تاكنون بعد از مراجعه بتواريخ وسير ،
واقعهاى به اين بزرگى نديديم كه أمتي پيغمبر زاده خودشان را با أصحاب وأهل بيت
يك روز بكشند ، ورحل ومتاح أو را غارت كنند وخيام أو را بسوزانند ، وسر أو
وأصحاب وأولاد أو را با عيال وأطفال شهر به شهر ، كوى بكوى ببرند ، ويك سره
پشت پاى به ملت وديني كه اظهار انتساب به أو مىكنند بزنند ، وسلطنت وقوت ايشان
به استناد به همان دين باشد نه دين ديگر وملت ديگر ، ومطابق ومصدق اين
معنى است :
روايت ( امالى ) از صادق آل محمد عليهم السلام كه امام حسين عليه السلام روزى بر
امام حسن عليه السلام وارد شد چون چشم وى بر برادر افتاد گريست ، فرمود اى أبا عبد الله
چه تو را بگريه در آورد ؟ گفت گريه من به جهت بلائي است كه بر تو مى آيد ،
امام حسن عليه السلام گفت آنچه با من مىكنند سمى است كه به من ميدهند ، ولكن روزى
چون روز تو نيست ، سى هزار نفر بسوى تو آيد همه مدعى آن باشند كه از أمت جد
تويند ، ومنتحل دين اسلامند ، واجتماع بر قتل وريختن خون وانتهاك حرمت
وسبى نساء وذراري وغارت مال ومتاع تو مىكنند ، ودر اين هنگام لعنت بر بنى أمية
فرود مى آيد ، وآسمان خون مىبارد ، وهر چيز بر تو مىگريد حتى وحوش در
بيابانها وما هي ها در درياها ( 1 ) .
وما سه خبر غير از اين در اينجا نقل مىكنيم :
أ - شيخ اجل اقدم أوثق أبو القاسم جعفر بن قولويه القمي رضي الله عنه
هامش
( 1 ) امالى صدوق ، مجلس 24 رقم 3 بحار الأنوار : 45 / 218 رقم 44 .