گردانيدم " ، إبراهيم خليل از نهايت شاديش به آن مقام عرض كرد : " از
فرزندان من هم " ، خداى تبارك وتعالى فرمود : " پيمان من به ستمكاران
نمىرسد " ، پس اين آية امامت را براي ستمگران تا روز قيامت باطل ساخت
وبه برگزيدگان اختصاص داد .
سپس خداى تعالى إبراهيم را شرافت بخشيد ، وامامت را در
فرزندان برگزيده وپاكش قرار داد وفرمود : " وإسحاق ويعقوب را به عنوان
اضافه به أو بخشيديم وهمه را شايسته نموديم وايشان را امام وپيشوا قرار
داديم ، تا به فرمان ما رهبرى كنند وانجام كارهاى نيك وگزاردن نماز
ودادن زكات را به ايشان وحى نموديم ، وايشان عبادت ما را مىكردند " .
پس امامت هميشه در دورانهاى متوالى در فرزندان أو بود واز
يكديگر به ارث مىبردند ، تا خداى تعالى آن را به پيامبر ما به ارث داد
وخود أو فرمود : " همانا سزاوارترين مردم به إبراهيم پيروان أو واين پيامبر
وانسانهاى مؤمن مىباشند وخدا سرپرست مؤمنان مىباشد " ، پس امامت
مخصوص آن حضرت گشت .
صحيفة الرضا ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 251
مساهمون: الشيخ جواد القيومي
ص٢٥١