ما نام كسى را نمى بريم ، وليكن سوگند محكمى مى خورم كه اگر
مردم سخن خداوند وپيامبرش را مى شنيدند ، آسمان بارانها وزمين
بركتهايش را به آنان عطا مى كرد ، وهرگز در اين أمت دو شمشير به يكديگر
برخورد نمى كردند ، وتا روز قيامت با شادى وآرامش زندگى مى نمودند ،
ودر اين حالت أي معاوية تو در آن طمع نمى كردى .
ولكن هنگاميكه أو را از جايگاهش دور ساختند وبنيان آنرا دگرگون
نمودند ، قريش در آن به نزاع پرداختند ، وآنرا همچون توپى براي يكديگر
پرتاب كردند ، تا اينكه تو أي معاوية واصحابت بعد از تو در آن طمع
كردند .
وپيامبر فرموده : گروهى رهبرى خود را بدست كسى نسپردند ، در
حاليكه در بينشان داناتر از أو نيز بود ، جز آنكه همواره كارشان به تباهى
كشيده مى شود ، تا اينكه به آنچه ترك كرده بودند بازگردند .
بني إسرائيل كه أصحاب حضرت موسى عليه السلام بودند ، هارون برادر
آن حضرت وخليفه وجانشينش را رها كردند وبه گوساله پرستى مشغول
شدند ! واز سامرى پيروى نمودند ، در حاليكه آنان مى دانستند أو خليفه
حضرت موسى عليه السلام است .
صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 185
مساهمون: الشيخ جواد القيومي
ص١٨٥