كه ضمنا توصيف و بزرگ شمردن ايشان نيز محسوب مىگردد .
از آنجا كه بسيارى از آيات قرآن ، با صراحت يا به كنايه يا به اشاره دربارهء آنان نازل شده و حتّى ؛ آنچه دربارهء دشمنانشان نازل گرديده است براى عبرت و بيزارى از مخالفين آنان مىباشد ، تا سبب توجّه به آنها شده ؛ ارزش ايشان را شناخته ؛ شأن و مرتبهء آنان را بزرگ شمرند .
آيات ديگر ، امر ، نهى ، داستانها و خبرها نيز تأكيدى است بر سير ( روش ) در طريق انسانيّت و در جهت ولايت است . پس صحيح است كه گفته شود : « همهء قرآن دربارهء آنان نازل شده است » .
چون قرآن مفصّل است ؛ بعضى از آيات دربارهء آن بزرگواران ( ع ) ، بعضى دربارهء دوستدارانشان ، برخى دربارهء دشمنان و مخالفانشان مىباشد ؛ بعضى آيات هم درباره سنّتها و مثلها و برخى هم دربارهء واجبات و احكام است ، پس اينكه گفته شده است : قرآن دربارهء آنان و دشمنانشان نازل شده و يا سه قسمت است ؛ يا چهار قسمت ، ( كه در اوّل اين مبحث گفته شد ) ، همهء آنها درست است .
آياتى هم كه دربارهء اخبار نيكان و بدان گذشتگان آمده است ؛ همهء آنها با قطع نظر از برگشت آنها به امامان و دشمنانشان ؛ كنايه از امامان و نيكان و بدان امّت نيز مىباشد ، اين ازآنروست كه آن بزرگواران اصل خير و دشمنانشان اصل بدى هستند .
بلكه مىگوئيم : هر آيهاى كه در آن از خير و نيكى سخن رفته است ؛ منظور از آن نيكان اين امّت و هر آيهء كه در آن بدى و زشتكارى آمده است منظور ، بدان اين امّت است ؛ زيرا ، آيه ، يا دربارهء آنان است يا كنايه از آنان مىباشد ، و يا از اين جهت است كه آنان اصل خير و دشمنانشان اصل شرّ هستند . به همين دليل در زيارت جامعه آمده است :
اگر خوبى ياد كرده شود ؛ شما خاندان محمّد ( ص ) ! اوّل آن ، اصل
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 223
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٢٢٣