فراوانست .
چهارم دادن حق ذى القربى كه ذريهء علويه است زيرا كه خداى جل جلاله تاكيد كرده سفارش در بارهء ايشان را و دوستى آنان را اجر و مزد و رسالت قرار داده بگفتهء خودش كه فرموده : * ( قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْه أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ) * ( 1 ) و نيز پيامبر فرموده من روز قيامت شفاعتكنندهء چهار طايفه هستم مردى كه فرزندان مرا يارى كند . مرديكه هنگام تنگدستى فرزندانم مالش را به آنان ببخشد ، مرديكه براى بر آوردن نيازمنديهاى آنان زمانى كه آنان را دور كنند و از وطن آواره نمايند كوشش كند مرديكه فرزندان مرا بدل و زبان دوست داشته باشد و نيز حضرت صادق عليه السّلام فرموده هر گاه روز قيامت شود منادى فرياد مىزند كه اى گروه مردمان خاموش باشيد كه همانا محمّد صلَّى الله عليه و إله و سلَّم سخن ميگويد .
مردم خاموش ميشوند پيامبر حركت مىكند و ميفرمايد اى گروه مردمان هر كس براى او در پيش من دستى و منتى و نيكى هست بايد حركت كند تا جبران كنم ميگويند چه دست و چه منت و چه نيكى است براى ما بلكه تمام اينها براى خدا و رسولش بر تمام مردمان است فرمود هر كس يكى از فرزندان مرا پناه داده ، نيكى به او كرده ، او را از برهنگى پوشيده ، او را گرسنه بوده سير كرده بايد حركت كند تا جبران كنم پس بلند ميشوند مردمى كه اين كردار را انجام دادهاند پس ندا از پيشگاه خداى جلّ و علا ميرسد
هامش
( 1 ) شورى 22 بگو نميخواهم از شما براى رسالت مزدى را جز نيكى بفرزندانم