و خداى سبحان فرموده بنده گرفتار مىشود تا دعا و زارى كند و حضرت فرموده است كه خدا چنين نباشد كه باب دعا را به روى بنده بگشايد و از آن طرف باب اجابت را به روى بنده به بندد و خدا ميفرمايد بخوانيد مرا تا شما را اجابت كنم و خدا چنين نيست كه از طرفى در توبه را به روى بنده باز كند و از طرف ديگر در آمرزش را برويش به بندد « * ( وَهُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِه وَيَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ » ) * ( 1 ) و اوست كه ميپذيرد توبه را از بندگانش و در ميگذرد از بديها .
و نيز خدا چنين نباشد كه در شكر را بگشايد و در زيادى نعمت را به روى بنده به بندد زيرا كه خودش ميفرمايد : « * ( لَئِنْ شَكَرْتُمْ لأَزِيدَنَّكُمْ ) * » ( 2 ) اگر شما در سپاسگزارى كنيد مسلم نعمت شما را زياد كنم و هيچ گاه خدا در توكل را به روى كسى نمىگشايد كه براى توكلكننده مخرجى قرار ندهد زيرا كه خداى سبحان ميفرمايد : « * ( وَمَنْ يَتَّقِ الله يَجْعَلْ لَه مَخْرَجاً وَيَرْزُقْه مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى الله فَهُوَ حَسْبُه ) * » ( 3 ) و هر كس از خدا بپرهيزد خداى براى او راهى قرار ميدهد و روزيش را از آنجا كه گمان ندارد مىرساند و هر كس بر خدا توكل كند همان توكل او را كافيست .
و حضرت فرمود كه دعا بر طرف مىكند قضاى مسلم را و فرمود هر كس شادمانست كه بلا از او بر طرف شود بايد دعا زياد كند و سزاوار است كه بنده با تمام همت و قلب متواضع و نيت خالص و بدن
هامش
( 1 ) شورى 24 .
( 2 ) ابراهيم 7 .
( 3 ) طلاق 3 .