تعليمش فرمود كه ترجمه اش چنين است : ) ( 1 ) « اى نور من در هر تاريكى واى وسيلهء انس من در هر وحشت وهراس ، واى اميد من در هر اندوه ، واى معتمد من در هر سختى ، واى راهنمايم در هر گمراهى ، توئى راهنماى من آنگاه كه راهنمائى راهنمايان پايان پذيرد زيرا راهنمائى تو بريده نشود و هر كه را تو راهنمائى كنى گمراه نگردد ، به من نعمت دادى وفراوان دادى ، و روزى دادى ووافر دادى ، و غذا دادى پس نيكو غذائى دادى ، وعطا كردى وكامل دادى بىآنكه من سزاوار آن باشم بواسطهء كارى كه از من سر زده باشد ، ولى تو بدان آغاز كردى بخاطر كردم وجود خودت ، و من بكمك كردم تو بر نافرمانيت نيرو گرفتم ، وبكمك روزيت بر خشمگين كردن تو نيرومند شدم ، وعمرم را در آنچه تو دوست ندارى تباه كردم ، وبىپروائى من بر تو وارتكاب آنچه غدقن كرده بودى وورود من در آنچه بر من حرام كرده بودى جلوگير تو نشد از اينكه بفضل خود بازهم به من عطا كنى ، وبردباريت وبازگشتت بفضل بر من جلوگير من نشد كه در نافرمانيت بازگشت نكنم ، پس تو بسيار بازگشتكننده بفضل هستى و من بسيار بازگرد به گناهان ، پس اى كريمتر كسى كه در برابرش بگناه اعتراف كنم واى عزيزترين كسى كه بذلت در برابرش فروتنى شود ، بخاطر كرم تو است كه من اعتراف بگناه خود كنم ، وبخاطر عزت تو است كه بخوارى فروتنى كنم ، پس تو در مقام كرم خود و اقرار من بگناهم با من چه خواهى كرد ، و در مقام عزتت با فروتنى من بخوارى ( با من چه خواهى كرد ) با من كن آنچه تو شايستهء آنى ، و با من مكن آنچه را من بدان سزاوارم » .
پايان كتاب دعاء ودنبال آن كتاب فضل قرآن است
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 393
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٣٩٣