باب آنچه لازم است از ذكر خداى عز وجل در هر مجلسى
1 - حضرت صادق عليه السّلام فرمود : هيچ مجلسى نباشد كه در آن نيكان وبدكاران گرد هم اجتماع كنند كه بىياد خداى عز وجل از آن برخيزند جز اينكه در روز قيامت براى آنها مايهء حسرت وافسوس باشد .
توضيح - مجلسى ( ره ) گويد : مقصود از ذكر هر آن چيزى است كه سبب ياد آورى خداى سبحان در خاطر انسانى گردد ، ونيز موجب فرمانبردارى از دستورات خدا وواگذاردن نهيهاى او ، وتفكر در آنچه جايز است از صفات خداوند ومحامد او ، و تذكر تمامى اينها بدل و زبان ، ويادآورى پيمبران وائمهء دين وبيان مناقب وفضائل وبرهان بر امامت آنها - چنانچه در حديث آمده كه ذكر ما ذكر خدا است و ذكر دشمنان ما ذكر شيطان است - و همچنين ياد آورى معاد وحشر وحساب - تا آنكه گويد : - ولى عبادات اختراعى واذكارى كه بدعت باشد آنها ذكر خدا نيست .
2 - ونيز حضرت صادق عليه السّلام فرمود : هيچ مردمى ، در انجمنى فراهم نشوند كه در آن ذكر خداى عز وجل و ذكر ما نباشد جز اينكه آن انجمن در روز قيامت مايه حسرت وافسوس آنان باشد ، سپس فرمود ( پدرم ) حضرت ابو جعفر عليه السّلام فرمود : همانا ذكر ما ذكر خدا است و ذكر دشمن ما ذكر شيطان است .
3 - حضرت باقر عليه السّلام فرمود : هر كه خواهد به پيمانهء تمام مزد برد ( وبكاملترين وجهى بىكم وكاست از خدا ثواب دريافت كند ) بايد هنگامى كه ميخواهد از جاى خود برخيزد بگويد « سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ، وسَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ ، والْحَمْدُ لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ » .