4 - ونيز آن حضرت عليه السّلام فرمود : در آن توراتى كه دست نخورده ( و مانند اين توراة فعلى كه تحريف شده نيست ) نوشته است كه موسى عليه السّلام از خداوند پرسشى كرده عرضكرد : پروردگارا آيا تو به من نزديكى تا با تو آهسته راز گويم يا از من دورى تا فريادت كنم ؟ خداى عز وجل به او وحى فرمود : اى موسى من همنشين آن كسم كه مرا ياد كند ، موسى عرضكرد : كيست كه در پناه تو است روزى كه پناهى جز پناه تو نيست ؟ فرمود : آنان كه مرا ياد كنند پس من نيز آنها را ياد كنم ، و در راه من ( يا بخاطر خشنودى من ) با هم دوستى كنند ، پس من نيز آنها را دوست دارم ، اينهايند كه چون خواهم بأهل زمين بلا وبدى برسانم يادشان كنم وبخاطر آنها آن بدى را از اهل زمين دفع كنم .
شرح - مجلسى ( ره ) در شرح كلام اول حضرت موسى عليه السّلام گويد : گويا غرض پرسش از آداب دعا است با اينكه ميدانست كه او بما از رگ گردن نزديكتر است ، يعنى : آيا دوست دارى مانند نزديكان با تو راز گويم يا مانند دوران فريادت كنم ، وببيانى ساده تر : چون به تو نگاه كنم پس تو از هر نزديكى نزديكترى ، و چون به خود نظر افكنم خود را در منتهاى دورى از تو بينم ، پس ندانم كه هنگام دعاء بدرگاهت به حال خودم نگاه كنم يا به حال تو .
5 - حضرت صادق عليه السلام فرمود : رسول خدا ( ص ) فرموده : هيچ مردمى نباشند كه در انجمنى گرد هم آيند ونام خداى عز وجل را نبرند ، و بر پيغمبر ( ص ) صلوات نفرستند جز اينكه آن مجلس مايهء حسرت وزيان بر آنها باشد .
6 - ونيز حضرت صادق عليه السلام فرمود : ذكر خدا در هنگامى كه بول كنى عيب ندارد زيرا ذكر خدا در هر حالى نيكو است ، پس از ذكر خدا خسته مشو .
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 255
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٥٥