و درود خدا بر او ، فرمود : خدا را بندگى است كه براى سود رساندن به ديگران ، نعمتهاى خاصّى به آنان بخشيده ، تا آنگاه كه دست بخشنده دارند نعمتها را در دستشگان باقى مىگذارد ، و هر گاه از بخشش دريغ كنند ، نعمتها را از دستشان گرفته و به دست ديگران خواهد داد .
حكمت 426
دو چيز ناپايدار
( اقتصادى ، معنوى ) و درود خدا بر او ، فرمود : سزاوار نيست كه بندهء خدا به دو خصلت اعتماد كنند : تندرستى ، و توانگرى ، زيرا در تندرستى ناگاه او را بيمار بينى ، و در توانگرى ناگاه او را تهيدست ! .
حكمت 427
جايگاه شكوه كردن
( اخلاقى ، اجتماعى ) و درود خدا بر او ، فرمود : كسى كه از نياز خود نزد مؤمنى شكايت كند ، گويى به پيشگاه خدا شكايت برده است ، و كسى كه از نيازمندى خود نزد كافرى شكوه كند ، گويى از خدا شكوه كرده است ! .
حكمت 428
شناخت روز عيد
( اجتماعى ، اخلاقى ) و درود خدا بر او ، فرمود : ( در يكى از روزهاى عيد ) اين عيد كسى است كه خدا روزهاش را پذيرفته ، و نماز او را ستوده است ، و هر روز كه خدا را نافرمانى نكنند ، آن روز عيد است !
حكمت 429
اندوه سرمايهداران
( اعتقادى ) و درود خدا بر او ، فرمود : بزرگترين حسرتها در روز قيامت ، حسرت خوردن مردى است كه مالى را به گناه گرد آورد ، و آن را شخصى به ارث برد كه در اطاعت خداى سبحان ، بخشش كرد ، و با آن وارد بهشت شد ، و گرد آورندهء اوّلى وارد جهنّم گرديد .
حكمت 430
اندوه زر اندوزى
( اعتقادى ، اقتصادى ) و درود خدا بر او ، فرمود : همانا زيانكارترين مردم در معاملات ، و نوميدترين مردم در تلاش ، مردى است كه تن در گرد آورى مال خسته دارد ، امّا تقديرها با خواست او هماهنگ نباشد ، پس با حسرت از دنيا رود ، و با بار گناه به آخرت روى آورد .
حكمت 431
اقسام روزى
( اقتصادى ، اعتقادى ) و درود خدا بر او ، فرمود : روزى بر دو قسم است :
آن كه و را مىخواهد ، و آن كه تو او را مىجويى . كسى كه دنيا را خواهد ، مگر نيز او را مىطلبد تا از دنيا بيرونش كند ، و كسى كه آخرت خواهد ، دنيا او را مىطلبد تا روزى او را به تمام پردازد .
حكمت 432
ويژگىهاى دوستان خدا
( اخلاقى ، اجتماعى ) و درود خدا بر او ، فرمود : دوستان خدا آنانند كه به درون دنيا نگريستند آنگاه كه مردم به ظاهر آن چشم دوختند ، و سر گرم آيندهء دنيا شدند آنگاه كه مردم به امور زودگذر دنيا پرداختند .
پس هواهاى نفسانى كه آنان را از پاى در مىآورد ، كشتند ، و آنچه كه آنان را به زودى ترك مىكرد ، ترك گفتند ، و بهرهمندى دنيا پرستان را از دنيا ، خوار شمردند ، و دستيابى آنان را به دنيا زودگذر دانستند . با آنچه مردم آشتى كردند ، دشمنى ورزيدند ، و با آنچه دنيا پرستان دشمن شدند آشتى كردند ، قرآن به وسيله آنان شناخته مىشود ، و آنان به كتاب خدا آگاهند ، قرآن به وسيلهء آنان پا بر جاست و آنان به كتاب خدا استوارند ، به بالاتر از آنچه اميدوارند چشم نمىدوزند ، و غير از آنچه كه از آن مىترسند هراس ندارند .
حكمت 433
ضرورت توجّه به فنا پذيرى لذّتها
( اخلاقى ، اعتقادى )