كند ستمكار است ، و هر كس كه بىدليل دشمنى كند نمىتواند با تقوا باشد !
حكمت 299
نماز در نگرانىها
( اعتقادى ) و درود خدا بر او ، فرمود : آنچه كه بين من و خدا نارواست اگر انجام دهم و مهلت دو ركعت نماز داشته باشم كه از خدا عافيت طلبم ، مرا اندوهگين نخواهد ساخت .
حكمت 300
شگفتى روزى بندگان
( اعتقادى ) و درود خدا بر او ، فرمود : ( از امام پرسيدند چگونه خدا با فراوانى انسانها به حسابشان رسيدگى مىكند ؟ پاسخ داد : ) آن چنان كه با فراوانى آنان روزيشان مىدهد ! ( و باز پرسيدند چگونه به حساب انسانها رسيدگى مىكند كه او را نمىبينند فرمود ) همان گونه كه آنان را روزى مىدهد و او را نمىبينند !
حكمت 301
احتياط در فرستادن پيكها و نامهها
( اجتماعى ، سياسى ) و درود خدا بر او ، فرمود : فرستاده تو بيانگر ميزان عقل تو ، و نامه تو گوياترين سخنگوى تو است !
حكمت 302
نياز انسان به دعا
( معنوى ) و درود خدا بر او ، فرمود : آن كس كه به شدّت گرفتار دردى است نيازش به دعا بيشتر از تندرستى است كه از بلا در امان است نمىباشد .
حكمت 303
ارزش دنيا دوستى
( اخلاقى ، تربيتى ) و درود خدا بر او ، فرمود : مردم فرزندان دنيا هستند و هيچ كس را بر دوستى مادرش نمىتوان سرزنش كرد .
حكمت 304
ضرورت پاسخ دادن به درخواستها
( اخلاقى ، اقتصادى ) و درود خدا بر او ، فرمود : نيازمندى كه به تو روى آورده فرستادهء خداست ، كسى كه از يارى او دريغ كند ، از خدا دريغ كرده ، و آن كس كه به او بخشش كند ، به خدا بخشيده است .
حكمت 305
غيرتمندى و ترك زنا
( اخلاقى ، اجتماعى ) و درود خدا بر او ، فرمود : غيرتمند هرگز زنا نمىكند .
حكمت 306
نگهدارندگى أجل
( اعتقادى ) و درود خدا بر او ، فرمود : اجل ، نگهبان خوبى است . « 1 »
مىگويم : معناى سخن امام اين است كه انسان بر كشته شدن فرزندان بردبارى مىكند امّا در غارت و ربوده شدن اموال بردبار نيست . )
حكمت 307
مشكل مال غارت شده
( اقتصادى ) و درود خدا بر او ، فرمود : آدم داغدار مىخوابد ، امّا مال غارت شده ، نمىخوابد .
مىگويم : ( معناى سخن امام عليه السّلام اين است كه انسان بر كشته شدن فرزندان بردبارى مىكند امّا در غارت و ربوده شدن اموال بردبار نيست ) .
حكمت 308
ره آورد دوستى پدران
( اخلاق اجتماعى ) و درود خدا بر او ، فرمود : دوستى ميان پدران ، سبب خويشاوندى فرزندان است ، و خويشاوندى به دوستى نيازمندتر است از دوستى به خويشاوندى .
حكمت 309
ارزش گمان مؤمن
( اخلاقى ، معنوى ) و درود خدا بر او ، فرمود : از گمان مؤمنان بپرهيزيد كه خدا حق را بر زبان آنان قرار داده است .
حكمت 310
ضرورت اطمينان به وعدههاى الهى
( اعتقادى ) و درود خدا بر او ، فرمود : ايمان بندهاى درست نباشد جز آن كه اعتماد او به آنچه در دست خداست بيشتر از آن باشد كه در دست اوست .
حكمت 311
نفرين امام عليه السّلام
( اعتقادى )
هامش
( 1 ) در يكى از روزهاى جنگ صفّين ، امام سوار بر اسب در ميان ميدان رجز مىخواند و شمشير را به گردن آويخته بود ، يكى از ياران گفت :
يا امير المؤمنين ! خود را حفظ كن . نكند شما را غافلگير كنند . در پاسخ او جملهء بالا را فرمود : « توحيد صدوق ص 264 » .