« حق است بر خداوند كه در خانهاى معصيت نشود ، مگر اينكه آفتاب را در آن خانه بتاباند ( يعنى آن را خراب كند ) تا آنجا را پاك كند . »
12 - هيثمبنواقد جزرى مىگويد : از امامصادق عليه السلام شنيدمكه مىفرمود :
« إنّ اللَّه عزّ وجلّ بعث نبيّاً من أنبيائه إلى قومه ، وأوحى إليه أن قل لقومك : إنّه ليس من أهل قرية ولا ناس كانوا على طاعتي فأصابهم فيها سراء ، فتحوّلوا عمّا احبّ إلى ما أكره ، إلّاتحوّلت لهم عمّا يحبّون إلى ما يكرهون . وليس من أهل قرية ولا أهل بيت كانوا على معصيتي فأصابهم فيها ضرّاء فتحوّلوا عمّا أكره إلى ما احبّ إلّاتحوّلت لهم عمّا يكرهون إلى ما يحبّون ، و قل لهم : إنّ رحمتي سبقت غضبي ، فلا تقنطوا من رحمتي فإنّه لا يتعاظم عندي ذنب أغفره ، و قل لهم : لا يتعرّضوا معاندين لسخطي ، ولا يستخفّوا بأوليائي فإن لي سطوات عند غضبي ، لا يقوم لها شيء من خلقي » « 1 » .
« خداوند پيامبرى از پيامبرانش را به سوى قومش مبعوث كرد و به او وحى نمود كه به قومت بگو : هيچ جامعه و مردمى نيست كه بر اطاعت من باشند و در وسعت و راحت قرار گيرند سپس از آنچه من دوست دارم به آنچه من كراهت دارم برگردند ، مگر اينكه برمىگردانم آنان را از آنچه دوست دارند به آنچه ناخوش دارند . و هيچ اهل قريه و خانهاى نيست كه بر معصيت من باشند و در تنگى و دشوارى قرار گيرند سپس برگردند از آنچه من ناخوش دارم به آنچه من دوست دارم ، مگر اينكه برمىگردانم ايشان را از آنچه ناخوش دارند به آنچه دوست دارند ، و به آنان بگو : رحمت من بر غضب من پيشى دارد . پس از رحمت من نااميد نشويد ، زيرا هيچ گناهى كه من آن را مىآمرزم ، نزد من بزرگ نمىنمايد . و به آنان بگو : خود را از روى لجاجت در معرض خشم و غضب من قرار ندهند ، و دوستانم را سبك و حقير نشمارند ، زيرا براى من قهرهايى است در هنگام غضبم كه در برابر آنها هيچ چيزى از خلقم ايستادگى نمىتواند . »
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 11 ، باب 41 ، ص 241 ، حديث 3 .