« خداوند در آغاز بر مؤمن واجب كرده بود كه هريك نفر با ده نفر از مشركين بجنگد و حق فرار و پشت كردن از جنگ هم ندارد و گرنه سرنوشتش جهنّم بود ، ولى خداوند از باب رحمت خود ، اين حكم را تغيير داد و فرمود يك نفر در مقابل دو نفر از مشركين مبارزه كند و اين تخفيفى از جانب خداوند بود و حكم دو نفر ، حكم ده نفر را نسخ كرد . »
تفصيل احكام :
1 - جنگجو در ميدان جنگ ، تا زمانى كه نيرويى دارد و براى پيروزى اميدوار است ، بايد مقاومت و پايدارى كند ، امّا اگر بخاطر قدرت دشمن از نظر امكانات يا تعداد نيرو ، اميد پيروزى را از دست داد ، جايز است عقبنشينى كند ، و همچنين اگر زخمى يا بيمار شد و در جنگ ناتوان گرديد يا اينكه اسلحه و مهمّات خود را از دست داد مىتواند عقبنشينى كند .
2 - جابجايى در ميدان نبرد ، سازماندهى مجدّد ، برگشت براى تهيهء اسلحه و مهمّات و پيوستن به گروه رزمى ديگر و مانند آن از ضرورتهاى جنگى كه امروز به عنوان « عقبنشينى تاكتيكى » ياد مىشود ، فرار يا پشت كردن به جنگ محسوب نمىشود .
3 - مشخّص كردن جزئيات و چگونگى مقاومت و عقبنشينى ، به شرايط متغيّر زمان مربوط مىشود و بر ولىّ فقيه است كه با تكيه بر نظر كارشناسان نظامى ، اين جزئيات را بيان نمايد .
4 - فرار از جنگ جايز نيست و از گناهان كبيره شمرده مىشود ، مگر در مواردى كه فقيه مشخّص مىكند .
احكام جهاد (فارسى) — صفحة 236
مساهمون: دانش
ص٢٣٦